icarus vliegt verder

Hoe de tijd vliegt

2009-10-20T14:19:00.002+02:00

En opeens is het alweer herfst.
Ik zit me in een fel zonnetje bibberend op zolder te gedragen als een model-student. De stapel 'to-do' is nog altijd hoger dan die van 'klaar'. Iets in me zegt dat dit een perfecte metafoor is voor alles in mijn leven, maar dat terzijde.
Het lijkt nog pas geleden dat ik in Spanje rondliep en me bedacht dat die levensstijl me beter past. Toch is het alweer lang genoeg geleden om al weer met haast door de stad te racen, ongeduldig te wachten in te lange rijen en te mopperen op het weer.
Ik heb al weer twee truien aan en in mijn dikke sloffen heb ik ook nog skisokken aan.
Ik lees net dat er een superstorm aankomt rond 18 november die heel Den Haag zal doen overstromen (en nog wat andere belangrijke plekken langs de kust...) Behalve dat dit nieuws me nog harder doet rillen van de kou, word ik ondertussen serieus kwaad om de terreur van het bangmaken.

Let even goed op en denk met me mee:
Ik zet 's morgens de TV aan en word overspoeld door slecht nieuws. Banken die omvallen of failliet gaan, oorlogen en hongersnood...redelijk beangstigend allemaal. Gelukkig komt er na het nieuws altijd iets luchtigers, reclame!
Helaassss... Ik moet van alles aanschaffen en ondernemen uit angst voor ouderdom, ouderdomsverschijnselen, griep in allerlei varianten, bacteriën, onaantrekklijk zijn, achterlopen op modegebied, cellulitis, plekjes op mijn huid, de invloed van de zon op mijn huid, verkeerde voeding of het hebben van een mp3speler die niet ook films kan afspelen, ouderwetse TV-kabels en teveel betalen voor energie. Gelukkig is er altijd nog omroep Max. Helaassss... daar blijkt dat je tegenwoordig al oud bent als je 50 bent en dan word je om de oren geslagen met reclame over opstastoelen, mobiliteitsproblemen en bijbehorende scootmobielen en vitaminepreparaten, kunstgebitkleefpasta en incontinentiespullen.
Ach ik kan nog uren doorgaan. De overheid regelt van alles, er zijn verzekeringen voor de idiootste dingen en ondertussen zijn er programma's als opgelicht, weet wat je koopt, kassa, opsporing verzocht, de grootste medische missers aller tijden en meer van dat soort troep om je bang te maken. Als je niet uitkijkt lukt dat ook nog en verdwaal je in een angstig doolhof wat zorgvuldig is uitgerold voor ons allemaal.

Over verdwalen gesproken...ik verdwaal nu bijna dagelijks in mijn eigen stad.
Alle grote kruispunten worden tegelijk opgelegd en vernieuwd. Nee, dat is niet handig en nee, ik waardeer nu even niet dat de gemeente opeens zo onderhoudend bezig is.
Normaal gesproken rijd ik vanaf de stadsgrens in een ruim kwartier, afhankelijke van het tijdstip, naar huis. Nu kost me dat zo nu en dan gewoon een uur! De enige aanrijroute bleek vorige week ook nog eens afgesloten vanwege een brand. Heel vervelend allemaal maar ik kon dus gewoon niet meer naar huis! Helemaal niet! Heb de auto in een andere wijk moeten zetten en ben gaan lopen...

Nou. Dat ben ik ook weer allemaal kwijt. Wellicht zijn er meer poëtische zaken te overdenken maar het lukt me even niet. Ben alleen nog maar bang dat ik straks mijn eigen huis niet meer kan vinden en dat de stapel 'to-do' dan groeienderwijs op me ligt te wachten in mijn verstopte huis. Als ik mijn huiswerk niet afkrijg is dat dus vanaf nu de schuld van de gemeente Den Haag en dan haal ik mijn diploma niet en volgens de TV-berichten is een diploma van levensbelang en voor je het weet lig ik werkeloos in een opgebroken goot en wat je daar allemaal niet op kan lopen en hoe maak ik dan nog een bewuste keuze en...en...en...

entertainment in zieke dagen

2009-04-21T08:21:00.001+02:00

Plotseling werd ik flink ziek. Hersenontsteking. Uitgerekend het deel van mij waar ik het meeste van houd en het meeste op vertrouw. Twee en een halve week duurt het nu al. De eerste twee weken heb ik stil in mijn bed gelegen. Om te voorkomen dat ik maar door bleef malen op mijn eigen gedachten en hersenspinsels heb ik in die weken de TV veel aangezet. Van onder mijn dekens heb ik geluisterd naar bijna alles wat de TV overdag te bieden heeft.

Ik weet nu als de beste wat ik moet eten om er goe uit te zien en volgens welke maatstaven. Ik weet nu precies welke kleding ik absoluut moet gaan aanschaffen en welke kleding ik direct uit mijn kast moet verwijderen en zo mogelijk verbranden. Ik weet nu dat een relatiecrisis gered kan worden door mezelf en mijn partner een make over cadeau te laten doen. Dan krijg ik aan het eind van de dag een modepaspoort mee waardoor ik toekomstige dalen in mijn relatielandschap zelf kan voorkomen. Kortom, ik heb geleerd hoe mijn uiterlijk bepalend is voor mijn levensgeluk, de mate waarin anderen van mij houden en mijn successen.
Verder heb ik ontdekt dat er nu een mascara op de markt is die er voor zorgt dat mijn wimpers er uitzien alsof ik nep-wimpers opgeplakt heb, een absolute must om gezien te worden en serieus genomen te worden. Ik heb al een tijd geleden geleerd dat de vergrijzing toeneemt in Nederland. Ik heb in de afgelopen twee weken ook geleerd hoe dat komt. Je bent nu al oud als je 50+ bent. Er zijn step-in baden, sta-op-stoelen en speciale vitaminepreparaten om je geheugen te behoeden van dementie en die zijn allemaal voor 50plussers. Dit alles betekent dat ik over zo'n 17 jaar al bij de ouderen hoor en dat ik mijn huid dien te gan verzorgen met speciale huidverzorgingsproducten, een bejaardenscooter moet aanschaffen (voor de helft aftrekbaar van de belasting!) en speciale reizen moet gaan boeken.
Nu de huishoudbeurs langzaamaan verworden is tot een kruising tussen de kamasutrabeurs en een real-life-viva, kan ik godzijdank al over 17 jaar naar de 50plus-beurs.

En dan heb ik het nog niet eens over alle meetinstrumenten die nu als entertainment worden aangeboden. Ik heb me kunnen vergapen aan mensen die strijden om te bewijzen dat ze het meeste talent hebben (op wat voor gebied dan ook), dat ze een X-factor hebben, dat ze het beste over een catwalk kunnen lopen, dat ze het beste etentje kunnen geven, dat ze juist geentalentvol chef-kok zijn, dat ze de beste outfits kunnen maken van afvalmateriaal, dat ze mooi maar dom zijn of juist lelijk maar slim. Ik ben zo blij dat ik daar nu allemaal van op de hoogte ben...
Het toppunt vond ik een programma dat heet 'lekker slim'.
In dit programma moeten zwakbegaafde vrouwen antwoorden geven op vragen op het gebied van algemene kennis en mannen die zelf duidelijk niet gehinderd worden door enige schaamte of een geweten, moeten voorspellen welke domme antwoorden de vrouwen geven. Ik dacht eerst dat de dames actrices waren. 'Lenin en Stalin? Dat zijn ikea-kasten!', dat verzin je niet...
Dat verzin je dus wel als je niet zo bijster intelligent bent en een dergelijk antwoord als keuze voorgeschoteld krijgt. Lekker lachen met z'n allen om zwakbegaafden en wellicht verstandelijk beperkten. Ze zien er toevallig allemaal goed maar een beetje dellerig uit en drinken de hele uitzending lang champagne of witte wijn. Makkelijk scoren dus. En wij? wij kijken er allemaal naar. DWDD laat de meest hilarische fragmenten zien, op de radio wordt en nog ens hartstochtelijk om gelachen en er is helemaal niemand die zich afvraagt hoe dit kan en of dit eigenlijk wel zo leuk is.
Het is niet dat ik zo'n moraalridder ben. Het is niet dat ik nooit eens lach om dommigheid van anderen. Maar het zou ons allemaal niet misstaan als we ons weer eens bezig gingen houden met zaken die er werkelijk toe doen.

Binnenkort kan ik weer doen wat ik wil, dan is mijn hersenpan weer gezond en hoef ik me niet meer bezig te houden met de voorschriften over hoe ik moet leven, mij aangeboden door een medium wat zwakbegaafdheid tot entertainment weet te transfomeren.
Geruststellende gedachte: mochten mijn hersen inderdaad aangetast zijn door mijn ziekte dan wacht mij een carriere in het televisie-entertainment. Misschien een leuke tip voor RTL:
de dementieshow, waarin de hoofdpersoon zijn familileden moet proberen te herkennen, ideaal in onze vergrijzende 50plus maatschappij. Ik kan niet wachten...

wintermoe

2009-02-16T12:19:00.003+01:00

Het was weer eens een echte winter. Met snijdende wind, sneeuw en ijs om op te schaatsen.
De winter is eigenlijk alleen maar leuk op die momenten, de momenten dat de romantiek het wint van de kou. Nu is het niks. Grijs, regenachtig en nog steeds best koud.
Gister zag ik dat er een struik al druk bezig was met uitlopen. Lichtgroene puntjes aan een donkergroene struik. Die had het blijkbaar ook gehad met de winter.

Ik droomde vannacht dat ik rondliep op Werchter. Het was warm, ik had een nieuwe coupe en een bijzonder coole broek.
Het wordt hoog tijd dat de zon weer terug komt. Dat ik op slippers kan lopen en zonder jas naar buiten kan. Dat ik de vliegjes van mijn voorruit sproei in plaats van het gestrooide zout.
Dat ik een dekbed minder op mijn bed kan leggen en dat ik mijn zonnebrandcreme standaard in mijn tas heb zitten in plaats van een pak zakdoeken.

Ik functioneer erg klimaatneutraal maar daarmee ook weinig efficient; ik loop op zonne energie en de accu moet nodig bijgevuld.

2009

2009-01-02T21:51:00.002+01:00

Het is weer gebeurd.
Kerst is voorbijgedreven in pannen en potten, gourmetsets en gluhwein.
Net goed en wel uitgebuikt begonnen we aan oliebollen en champagne.
1 januari begon met goede voornemens en baklucht.
Goede voornemens waren ooit een leuke gedachte, een traditie. Nu is het hip en iets wat je MOET hebben. Zoiets als 'een nieuwe auto' 'last van de kredietcrisis' en 'een senseo-apparaat'.
Gelukkig zijn we allemaal zo verzadigd dat we niet eens meer kunnen verzinnen wat we ons nog willen voornemen. Wat we willen nemen, dat kunnen we wel bedenken maar vóórnemen...
Gelukkig is er een goede voornemens generator op internet zodat iedereen er bij kan horen.
Ik neem me voor om dit jaar eens wat minder te moeten.
Feitelijk moet ik namelik best veel maar het moeten maakt het tot een last. Dus de dingen die ik moet, noem ik voortaan dingen die ik wil.
Verder zijn er nog wat onuitgesproken verwachtingen waar ik aan zou moeten voldoen. Wat zou er gebeuren als ik dat niet meer moet?
Een mooi experiment om 2009 mee te beginnen. Dat moet toch lukken...

Bemoeienissen

2008-11-21T22:01:00.004+01:00

We hebben in Nederland veel regels. Heel veel regels. Blijkbaar ligt het in onze natuur om zo veel mogelijk vast te leggen voor het geval het anders zou lopen dan gepland. Nu zal ik niet zeuren over het bestaan van regels want ik ben een Nederlander dus ik houd er van, tegen wil en dank.
Er zijn regels die zo belangrijk en zo bindend zijn dat het wetten zijn. Dat begrijp ik ook want als je met z'n velen bij elkaar leeft, moeten er duidelijke en bindende spelregels zijn. Geen probleem tot zover. Maar het is een beetje doorgeschoten allemaal.

We hebben een overheid die regels opstelt voor van alles.
Hoe en waar je parkeert. Of je een stukje aan je huis kan bouwen, hoe dat er dan uit moet zien en per wanneer je kan beginnen met bouwen. Hoe je je afval sorteert, wanneer en hoe je dit aanbiedt aan de vuilnisman. Of je op straat bier mag drinken. Waar je mag roken en vooral waar niet. Wat je gebruikt om je geest te verruimen en waar je dat kunt kopen. Welke hoeren waar mogen werken en welk werktijdenbesluit hierop van toepassing is. Sowieso wordt er graag invloed uitgeoefend op onze werktijden. Daarop aansluitend wil de overheid graag zien dat ouders allebei aan het werk gaan en dus wordt er druk uitgeoefend op eenieder die besluit om de eigen kinderen op te vangen in plaats van dit aan anderen over te laten. Het aantal sollicitatiebrieven wat een werkloze schrijft is vastgelegd in regels, de tijd die men mag nemen om tijdelijk arbeidsongeschikt te zijn en voor hoeveel procent dit dan is en de wijze waarop men reïntegreert in het arbeidsproces, het staat allemaal zwart op wit. De plek waar jongeren mogen hangen, de kleur van de fietsenrekken in de stad, het soort winkels wat er in een bepaalde straat gevestigd mag worden. Tegenwoordig bestaan er ook regels over wat men zou moeten eten, hoe vaak men zou moeten eten en hoeveel men minimaal en maximaal mag wegen. Er wordt ook bepaald wie er zijn eigen kinderen wel mag opvoeden en wie niet, hoe dat zou moeten gebeuren en wie er mag ingrijpen. De overheid maakt uit dat allochtone ouders hun kinderen beter moeten opvoeden, kinderen mogen 's avonds na 21.00u niet meer de straat op om te zorgen dat mensen met een andere culturele achtergrond hun kinderen óók op tijd binnenhalen. Je mag je kind niet slaan, niet verwaalozen en je moet het goed te eten geven. Kinderen mogen het niet te druk hebben, er bestaat bemoeienis met hoe we onze kinderen overspannen. Films hebben een ondergrens in de leeftijd waarop men naar die films mag kijken en hetzelfde geldt voor games. Haatzaaien op internet mag niet en de overheid bepaalt wat haatzaaiend is. Onzedelijkheid is nog zo'n heikel punt. Er is een minister die zich druk maakt over de seksuele moraal van de jeugd van tegenwoordig. Een wethouder in Den Haag wil het sissen van allochtone jongens strafbaar maken. Ik kan hier nog meters tekst aan verspillen; voor iedere stap die we zetten is tegenwoordig een regel, een wet of een wetsvoorstel. Dat irriteert mij. Niet omdat ik een hekel heb aan regels, dat heb ik al uitgelegd. Het irriteert mij omdat ik als burger, als individu, het gevoel krijg dat de overheid denkt dat ik zelf geen hersens heb. Dat ik niet weet dat er gesolliciteerd moet worden als ik geen baan heb. Dat ik voor de lol langdurig ziek zou kunnen worden. Dat ik niet weet dat mijn eventueel toekomstige kinderen 's avonds in bed moeten liggen in plaats van over straat te zwalken. Dat ik niet oplet waar diezelfde eventuele kinderen naar kijken op TV of in de bioscoop. Dat ik diezelfde eventuele kinderen geen juiste seksuele moraal kan bijbrengen. Dat ik dom ben en dat het ministerie van jeugd en gezin, het ministerie van wvc en weet ik veel welk ministerie nog meer mij moeten leiden naar het juiste gedrag, de juiste omgangsvormen en de juiste moraal. Dat ik opgevoed moet worden.

Dit is zo'n algemeen bekende en zo nu en dan opspelende frustratie. Meestal moet ik om mezelf lachen als het weer eens opspeelt. Deze week ging het mis. ik moest niet lachen.

Let op:

Guusje ter Horst, minister van binnenlandse zaken, gaat een waardencatalogus, een handboek, opstellen van goed burgerschap. Ik hoorde dit eerste zinnetje op het nieuws terwijl ik in de auto zat en ik begon weer met een interne tirade. 'Krijgen we nu weer een pakket leefregels, gedragsregels en denkregels opgelegd?!' Het was het nieuws van 07.00u ('s ochtends!) dus het drong niet tot me door hoe dit bericht verder ging. Om 07.30u hoorde ik de volgende zinnen van het bericht.
Mevrouw ter Horst vindt dat we ons als goede burgers wat verantwoordelijker moeten gedragen. Dat we vanuit onze eigen gezonde moraal moeten handelen, onze verantwoordelijkheid ten opzichte van elkaar moeten nemen en... (...tromgeroffel, de spanning stijgt....) niet zo afhankelijk moeten zijn van de overheid.

De overheid gaat nu voor mij vastleggen dat ik me niet moet vasthouden aan wat zij voor mij vastleggen. Er komen misschien wel regels over hoe je regels moet overtreden.
'Zo mevrouwtje... ik zie dat uw parkeerticket 2 minuten geleden verstreken is. Zeker een lange rij bij de kassa? kleingeld was op? Zegt u het maar, welke smoes wordt het? Dan schrijf ik ondertussen een parkeerbon van 50 eurootjes voor u uit...'
'Nou meneer de parkeerwachter, ik ben het in het geheel niet eens met het zo zorgvuldig en gedetailleerd vastgelegde parkeerbeleid hier in de stad. U kunt dus, volgens de theorie van ter Horst, deze parkeerbon in uw poepertje proppen. Ik moet namelijk een zelfstandig denkend individu worden en niet afhankelijk zijn van de overheid dus ik parkeer mijn barrel waar ik dat wil en ik betaal daarvoor wat ik wil. Daar heb ik goed over nagedacht. Adieu!'

'Zo mevrouwtje. U bent helaas in overtreding van wetsartikel nogwattes artikel ditendat. U heeft het voorhoofd van uw overbuurvrouw kapotgeslagen op haar net gerenoveerde monumentale gevel. Dat kan toch niet?! Realiseert u zich dat u de wet heeft overtreden??'
'Ja meneer de agent, ik realiseer mij dit terdege. Als goed burger heb ik mij onafhankelijk van de overheid opgesteld en zodoende op geheel eigen, en eerlijk gezegd ook zeer effectieve wijze een einde gemaakt aan de geluidshinder die ik ondervond als gevolg van het overmatig gebruik van haar nieuwe hogedrukreiniger. Dus.... kan ik nu weer gaan?'

Kijk, ik kan twee dingen doen. Ik kan in opstand komen tegen deze dubbelopistische wijze waarop men beleid denkt te moeten uitschrijven. eerst ben ik dom en moet in alles begeleid worden. Vervolgens moet ik vooral op eigen benen staan. In opstand komen zou echter betekenen dat ik het niet eens ben met mevrouw ter Horst. Dat geeft haar en haar vrienden van het binnenhof de kans om te roepen 'ZIE JE WEL!!! Ze hebben heel veel sturing nodig!'

Ik kan er ook de lol van inzien, en eerlijk is eerlijk, als het niet zo sneu was, zou het grappig zijn.

Maar dan:

Ik kom in een gezin waarin de oudste zoon (van 4) de slimste is. Dat bedoel ik niet als belediging maar de ouders bleken ontestbaar qua IQ, zo laag is het. De jongste, van 3, heeft een aandoening aan zijn hartje en is ondervoed. De kinderen kunnen niet praten omdat hun ouders niet tegen hen praten. De kinderen zijn niet zindelijk omdat de ouders niet weten dat je dit aan een kind moet leren. Een verzoek om een machtiging tot uithuisplaatsing is afgewezen omdat de rechter vond dat de rapportage onvoldoende volledig was. Een gezond moreel besef bracht de rechter in een lastig dilemma. Een weldenkend mens ziet wat er aan de hand is in dit gezin en wil ingrijpen.
Maar de regels zijn nu eenmaal dat hij zich moet baseren op rapportage. Ik werk in het gezin op verzoek van dezelfde rechter. Ik rapporteer mijn bevindingen en breng de ondertussen gevaarlijk situatie onder de aandacht van willekeurige invloedrijke mensen. Ze zijn het allemaal met me eens. Vandaag is het verzoek wederom afgewezen; er is geen direct levensgevaar. De kinderen zijn ondervoed, ondergestimuleerd, verwaarloosd en worden mishandeld. Ouders krijgen nog een kans. En de kinderen? De overheid heeft vastgelegd dat deze kinderen om dubieuze redenen geen kans verdienen.

Ik heb mij als goede burger verantwoordelijk gevoeld voor deze kinderen zoals de minister van mij verwacht. Ik heb mij ingezet voor de bescherming van deze kinderen. Ik heb me er ellendig over gevoeld; ingrijpen betekent dat ze nooit meer bij hun ouders slapen en de komende sinterklaas in een crisispleeggezin doorbrengen in plaats van thuis. Toch leek het beter; veiligheid, bescherming, verzorging. Ik wil niet dat de jongste van de twee dood gaat door hartritmestoornissen als gevolg van ondervoeding. Dat woog zwaarder.
Ik heb gedaan wat Guusje van me vraagt; zelf nagedacht, verantwoordelijkheid genomen en volgens een gezonde moraal een ander willen helpen. Toch werkt diezelfde overheid me tegen. De kinderen blijven thuis en ik mag 3x per week langsgaan om te zien hoe slecht het met ze gaat want.... zo zijn de regels.

wat zou Guusje zeggen als er binnenkort in de krant staat dat er twee jonge kinderen dood gevonden zijn in een huis in de schilderswijk in Den Haag? Zou ze me een compliment geven voor het volgen van de regels of zou ze me verwijten dat ik geen goed burgerschap heb getoond?

Weltrusten.

terugkomen en toch wegblijven

2008-09-03T10:50:00.003+02:00

Kijk, het is niet zo dat ik ontevreden ben of een potje ga zitten klagen. Heus niet.
Maar het lukt op de een of andere manier gewoon niet om mijn voetjes helemaal op Hollandse bodem te krijgen. Na bijna 3 weken Spanje met als absoluut hoogtepunt een paar dagen Barcelona en twee werkweken daar achteraan, word ik nog steeds teleurgesteld wakker als ik zie dat ik niet in Barcelona ben. Nogmaals, ik ben niet ontevreden. Ik woon leuk, heb een leuke baan en soms heb ik zelfs nog tijd om mensen te zien of spreken. Maar toch...
Het is het verschil tussen sokken of slippers aantrekken als je uit bed komt. Het verschil tussen een korte broek en een lange. Het verschil tussen zonnebrand en een dikke trui. Het verschil tussen de markt bij de Ramblas of de koeling bij Albert Heijn. Het verschil tussen chocolate con churros en speculaas. Het verschil tussen warm en toch luchtig en koud en grijs.

Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik me weer eens flink loop af te vragen of ik het allemaal wel goed heb aangepakt. Was het niet veel leuker geweest om in Barcelona een leuk baantje te zoeken en 's avonds op mijn piepkleine balkonnetje aan de sangria te zitten in plaats van in de file op de A12? Maar al piekerend en peinzend komen daar allerlei andere existentiele vragen van en dat helpt niet om de sfeer er hier een beetje in te houden. Dus is het maar beter om me te richten op de prettige kanten van mijn Hollandse bestaan.

School is weer begonnen en tegelijk begint ook de voorbereiding al voor de wintersport. Dat lijkt wat dwangmatig maar het tilt me net over die zomerse piekeringen heen.
Van de zomerse zon in Barcelona naar een winters zonnetje in een nog nader te bepalen wintersportgebied. Kon die stap maar echt zo letterlijk genomen worden.

Voorlopig stort ik me dus maar op plannen smeden, huiswerk maken en hard werken voor de baas. Het is niet dat ik ontevreden ben, ik vraag me alleen steeds vaker af of het ook leuker kan.

Vrije geluiden

2008-07-13T16:37:00.003+02:00

Het zit er weer even op. Na een hoop stress ben ik toch weer 'over' en ben ik nu officieel derdejaars.

Na alle chaos van een nieuwe baan kwam de chaos van het inhalen van een achterstand op school. Die ik dan weer was opgelopen door... juist; de nieuwe baan. Nu het allemaal voorbij is; het nieuwe van de baan is er wel af en ik heb de meeste deadlines qua studie toch gehaald, kan er weer eens achterover geleund worden.

En al leunend komen er dan vanzelf weer allerlei overpeinzingen en herbelevingen.

Door de chaos ben ik niet altijd even aandachtig geweest in het onderhouden van contacten. Sommige mensen begrepen dat en daarmee kan ik de komende weken weer een inhaalslag maken, maar voor anderen bleek het toch teveel. Of liever gezegd: te weinig. Zo kwam het dat ik geen stoelen hoefde bij te zetten toen ik jarig was. Het grappige is dan weer dat de mensen die er wel waren er ook best wat moeite voor hebben gedaan om te komen. En dat maakte het een van de leukste verjaardagen.

Het weekend na mijn verjaardag was een oase in de drukte. Pinkpop. Geen die-hard actie ik ging maar 1 dag meedrentelen tussen de festivalmensen. Rage against the machine zou komen.

Ooit, toen ik nog een pubertje was met posters van Johnny Depp boven mijn bed en nog driftig zoekende was naar wat ik wilde zijn, zat ik rond pinksteren TV te kijken en zag een massa mensen bewegen terwijl er een driftig mannetje op een podium stond te springen. De mensenmassa golfde en beukte en de man op het podium spuugde zijn woede uit over het publiek. Later bleek dat er in de omgeving van Landgraaf een kleine aardbeving was gemeten tijdens dit optreden. Hoe kon zo'n klein ventje met zijn boosheid de aarde laten schudden? Hoe kon het dat iedereen die daar stond hem volgde in zijn energie?

Ondertussen ben ik een half leven verder en kreeg ik de kans om het zelf te gaan zien.

Ik stond achterin het voorste vak. Redelijk veilig, als het er te hard aan toe zou gaan (gezien mijn broze botjes) kon ik zo over het hek afgevoerd worden. De mannen kwamen op in oranje overalls en met zwarte zakken over hun hoofd. Er klonk een luchtalarm en ze bleven minuten lang roerloos staan. Niemand in het publiek wist wat te doen. De gitaren werden omgehangen en zodra het eerst akkord van bombtrack klonk explodeerde het gehele voorste vak.

Niks geen vluchtplan over het hek, niks geen broze botjes. Ik heb nog wel wat kleine meisjes over het bewuste hek geholpen maar al vrij snel was ik het hele hek kwijt.

Ik zat middenin die golvende beukende massa die ik ooit op TV zag.

Na het laatste akkoord van killing in the name werd het heel stil in mijn hoofd. Kleddernat van het zweet en met een bult op mijn voorhoofd stond ik als een kleuter te grijzen in het voorste vak. Op het podium werd nog iets gezegd over dat we hopelijk niet agressief waren geworden van het optreden maar ik heb me eerlijk gezegd nog nooit zo niet-agressief gevoeld.

De bult was na een dag of twee al weer verdwenen, net als de spierpijn.

De napret is nog wekelijks want op youtube staan de filmpjes van het optreden. Helaas is er ook een filmpje waarbij iemand uit het publiek door de beveiligingsmensen in elkaar wordt getimmerd. Precies tijdens een nummer wat gaat over onderdrukking door geweld. Blijkbaar was de waarschuwing tegen agressief gedrag vooral bedoeld voor de mensen die de veiligheid moesten bewaken.

We hadden al kaarten voor Rock Werchter maar ik wist in Landgraaf al wat het hoogtepunt van het festivalseizoen ging worden.

Lowlands laten we dus maar zitten.

Werchter was leuk, veel nieuwe geluiden gehoord en natuurlijk was er Radiohead. En als nou niemand het doorvertelt durf ik wel toe te geven dat zelfs Radiohead het niet kon winnen van RATM dit jaar.

En wat was nou het geheim waarmee die kleine driftkop zo veel mensen in beweging krijgt?

Ik weet het nog steeds niet. Ik weet alleen maar dat ik me in tijden niet zo vrij heb gevoeld.

En dat ik nog nooit zo trots ben geweest op een bult op mijn voorhoofd.

StomStom!

2008-04-06T14:41:00.000+02:00

En daar ging ik dan... Mijn nieuwe baan betekent dat ik bij mensen thuis werk aan hun problematische kinderen of aan hun net zo problematische gezinsstructuur. Maar dat betekent dus een hoop heen en weer rijden tussen allerlei adressen in de hele regio (en soms zelfs in een hele andere provincie)
Dat ging heel lang goed... Er werd mij aangeraden om eens te denken aan een navigatiesysteem. Kijk mij eens dapper roepen tegen de wereld dat ik dat helemaal niet nodig heb. Ik ben namelijk een bijzonder voorbeeld van een vrouw met een prima richtingsgevoel en ik kan nog kaartlezen ook. Totdat ik naar Heemskerk moest. Daar ging alles fout. Ik heb er drie keer langer over gedaan dan ik zou moeten doen.
De volgende dag ben ik om 09.00u 's morgens naar de mediamarkt gegaan want ik ben tenslotte wel goed maar ook niet gek. Dat begrijpt de mediamarkt heel goed.
En om 09.15u liep ik de winkel uit met in mijn knalrode en veel te grote plastic tas (blijkbaar kopen mensen daar meestal hele grote dingen...)met daarin Bram, Bernard, Lucie en nog een vrouw die de weg weet. Ik heb er eentje.
Aan mijn voorruit zit nu een schermpje geplakt; 'verderop linksaf slaan. Over 200 meter, linksaf slaan. Sla linksaf.
Natuurlijk twijfel ik aan Bram en Lucie.
Niet helemaal onterecht want als zij me naar huis leiden rijd ik half Den Haag door.
Maar ook op minder bekend terrein vraag ik me regelmatig af 'huh? hier naar línks?!'
Tja...het moet gezegd; ik rijd rustiger, kom weer op tijd en ik heb iemand om tegen te praten in de auto...
TomTom heeft van me gewonnen, ik heb hem meer nodig dan ik voorheen wilde erkennen.
Hij weet de weg beter dan ik.

Vanmorgen programmeerde ik het apparaat alvast voor mijn komende tripje naar Heemskerk. Eerlijk is eerlijk; ik kon een grote grijns niet onderdrukken toen hij het adres niet bleek te kennen...

Weg & welkom

2008-03-10T11:03:00.001+01:00

Tja...het leek nog zo ver weg, mijn officiële overstap naar mijn nieuwe baan. Gisteren zat ik opeens aan 6 kinderen te vertellen hoe ik volgende week voor het laatst ben. Door de drukte van de nieuwe baan kan ik alleen maar denken aan de rust die ik vanaf volgende week denk te krijgen. Maar nu opeens is het anders. Vandaag was mijn laatste vrijdag op de groep. Komend weekend is mijn laatste weekend op de groep. Er gebeuren dingen met de kinderen die mij niet meer aangaan. Jarenlang was het belangrijk. Losse tanden, bijna-jarigs, doktersafspraken, plannetjes maken voor het weekend, paasontbijtjes in elkaar draaien en natuurlijk alle persoonlijke ellende van de kinderen. Ik zit er nog middenin maar tegelijk sta ik aan de zijlijn omdat ik er al bijna niet meer ben. Zo ben je belangrijk, zo ben je al weg voordat je je postvak leeg hebt geruimd.
De nieuwe werkplek heeft me al omarmd voordat ik goed en wel gearriveerd ben. Dat is dan weer heel leuk en voelt als een warm welkom. Ben benieuwd hoe lang ik de oude plek zal missen en hoe snel ik me ook echt gesettled voel op de nieuwe.
Voorlopig vertel ik mezelf elke avond voor het slapen gaan welke voordelen er op me liggen te wachten en benoem ik op mijn oude werkplek steeds de dingen die ik niet zal missen. Het is gek; ik heb het over een baan. Werk. Dit soort werk is dus niet alleen een baan. Het is een onderdeel van mijn identiteit, een belangrijk deel van mijn leven en een belangrijk onderwerp van mijn aandacht. Maar goed, genoeg gepeinsd...er zitten nieuwe klanten op me te wachten...

Januari...?

2008-01-23T16:14:00.000+01:00

Januari is de dipmaand. Na familiediners blijkt de realiteit van geen tijd hebben voor elkaar weer even hard als die andere 363 dagen van het jaar. Het geld is op, de dagen zijn nat, koud en donker en de goede voornemens blijken weer een prachtig staaltje zelfoverschatting geweest te zijn. De asbak is weer vol, sonja Bakker ligt met boek en al in een hoek gesmeten en natuurlijk heb je geen tijd extra vrij kunnen maken voor jezelf. DUHU, dat lukte het hele vorige jaar toch ook allemaal al niet?!
Goed. We staan dus weer met twee voeten stevig op de natte en teveel opgewarmde aarde.

Ik race me een rotje, meneer Brosius zou trots op me zijn.
Twee banen is best een kluitje werk. Dat geeft niks, mij hoor je op zich niet klagen. Ik loop me graag een rotje en blijkbaar doe ik dat bij voorkeur voor een ander want ik werk tenslotte al zo'n jaar of 12 in de zorg.
Ik rijd nu 2x per week in het groene autootje door de regio, Alphen a/d Rijn, Zoetermeer, Delft, Waddinxveen... Het is mij om het even. Al een week of drie heb ik 6 dossiers in mijn tas, ik heb de kunst van het handsfree bellen opeens razendsnel onder de knie en ik rol van een adviesgesprek bij een school vanzelf wel weer door naar een kennismakingsgesprek bij ouders thuis. Ondertussen bedenk ik een training, in mijn hoofd schrijf ik een tentamenopdracht en en passant draai ik mijn dienstjes op mijn 'oude' werk.
Gelukkig hoefde ik niet zo erg naar school.

Nogmaals; ik klaag niet. ik maak leuke nieuwe dingen mee en heb leuke nieuwe taken. Het kost wat moeite en energie om dat allemaal te snappen want er komt veel op me af maar ik vind het allemaal heel leuk.
Toch knaagt er iets.
Er was een tijd dat ik minder prettig in mijn velletje zat. Niet zo veel tegelijk kon.
Niemand vroeg mij om iets voor hem/haar te doen. Logisch want dat kon ook niet. Maar het gekke is; nu is de situatie andersom en denken sommige mensen dat ik een soort van supermens geworden ben. "Oh, je hebt het druk? Nou misschien kunnen we binnenkort wel even...?"
".....misschien kan je voor mij nog even....?"
"...zeg wil jij anders nog even kijken naar....?"
Toen ik zeeën van tijd had, had niemand mij nodig. Nu mijn tijd en energie schaars zijn lijken vooral werkgevenden opeens te denken dat ik dan ook wel alles voor ze kan doen.

En dan nog wat. Iedereen die mij kent weet dat ik weg ga van een werkplek waar ik veel conflicten had over inhoudelijke zaken. De mensen met wie ik die conflicten had, zijn, qua reactie op de aankondiging van mijn aanstaande vertrek, in twee groepen te verdelen. De ene helft reageert slecht acterend en verbaasd.
De andere helft reageert oprecht opgelucht.
Vandaag ben ik zelfs gefeliciteerd met mijn ONTSLAG.
Niks geen felicitaties met mijn nieuwe baan, niks geen 'jammer dat je ontslag hebt genomen'...neenee...
Van harte gefeliciteerd met je ontslag.
Misschien is het een standaard uitdrukking die ik nog niet ken maar voorlopig vind ik het een stompzinnige felicitatie.
Maar ja, het kwam ook van een Fries...

nieuwe ronde, nieuwe kansen...

2008-01-08T13:44:00.000+01:00

Het nieuwe jaar begon zoals het oude eindigde: met veel ontstoken holtes.
Na een weekje dope en drukte zit ik er vandaag opeens even heel anders bij.

Vanmorgen had ik een voicemailberichtje waaruit bleek dat ik nu officieel ontslag kan nemen bij mijn huidige werkgever. Ik werkte al een maandje naast deze baan bij een andere werkgever. Die had mij beloofd om mij ergens halverwege het jaar helemaal 'over te nemen' maar hij kon nog even geen garanties doen. Vanmorgen heeft hij besloten dat als hij mij wil houden, hij me ook iets moet bieden en dussss... ga ik per 15 maart over naar de nieuwe baas, fulltime.

Het is gewoon wel erg lekker om te merken dat mijn creativiteit en ondernemingszin nu eens een reden zijn om me in dienst te nemen in plaats van altijd maar een reden om me op het matje te roepen.
Dus nu ga ik mij fulltime bezighouden met het begeleiden van gezinnen, het ontwikkelen en geven van SoVa trainingen voor specifieke doelgroepen, het ontwikkelen en begeleiden van vakanties voor probleemgezinnen en het geven van dramalessen. Verder ga ik meelopen met een dramatherapeut, ik ga in de toekomst kanjertrainer worden en uiteindelijk zelf dramatherapie geven. En mocht ik nog een ander leuk project verzinnen dan kan dat daar dus gewoon...

2008 is toch niet helemaal begonnen als 2007 eindigde: ik kan me weer verder ontwikkelen in plaats van tegen muren aanrennen.

volgend jaar

2007-12-31T10:40:00.000+01:00

Straks is het alweer volgend jaar.
Op de een of andere manier word ik daar altijd een beetje sentimenteel van. Ik kan er nooit zo goed tegen als dingen voorbij zijn en niet meer terugkomen. Toen ik 10 jaar werd, zei mijn moeder enthousiast:"nu word je nooit meer met 1 cijfer, voortaan ben je altijd 2 cijfers!"
Huilen. Als iets nooit meer kan, er nooit meer zal zijn en nooit meer terug kan komen, zit ik klem. Heb ik het wel helemaal benut? Had ik er niet anders mee om moeten gaan?
2007 komt nooit meer terug na vandaag. Vanaf morgen zet ik bij elke dag '08.

Ik hoor buiten oorlogsgeluiden. Den Haag viert sinds vanochtend de mijlpaal 07/08 op volle kracht. Morgen ligt 2007 als een rood tapijt op de straten. Morgen lopen we allemaal over de resten van het oude jaar naar elkaar toe om elkaar het beste te wensen voor 2008. En over twee weken is het nieuwe jaar al niet meer nieuw. Wordt de plaats van goede voornemens weer ingenomen door dagelijkse beslommeringen en hoort de herinnering aan 2007 weer gewoon bij 'de afgelopen maanden' en is die drempel die we vanavond vieren met champagne, oliebollen en vuurwerk, gewoon een feestelijke avond in een lange reeks gebeurtenissen. Oudjaarsavond is vooral van tevoren een grote gebeurtenis. Achteraf is het gewoon een feestje tussen de bedrijven door. Mijlpalen zijn groter als je er naar toe leeft dan wanneer je er op terugkijkt.
Morgen is het gewoon een dinsdag met een zondags tintje.
Maar voor vandaag heb ik besloten te genieten van de melancholie van het terugblikken en het plezier van de gedachte dat 2008 mijn jaar wordt.

Kerst?!?!?

2007-12-14T16:26:00.000+01:00

Er zijn mensen op het moment druk met kerstbomen, lichtsnoeren en menukaarten.
Ze denken aan tafelschikkingen, kerstslingers en horen in de verte al kerstklokken (alhoewel ik me soms afvraag of ze ook weten waar de kerstklepel is gebleven).
Als ik in mijn agenda kijk dan zie ik dat het al bijna zo ver is. Maar ik vraag me stiekem af waar al die mensen toch de tijd vandaan halen. Mijn schoolopdrachten zijn allemaal teruggekomen met 'niet voldaan', de nieuwe toetsperiode komt er al weer aan, ik werk me in bij mijn nieuwe (en tweede) baan, ik race door de supermarkt om een snelle hap bij elkaar te sprokkelen, de was stapelt zich in twee bergen op, ik vergeet mensen terug te bellen of te mailen, ik hobbel nog snel tussen mijn werk door naar een verjaardag en moet de piepschuimkorrels van mijn sinterklaassurprisegeknutsel nog steeds bij elkaar vegen. Hoe doen andere mensen dat toch?!?!?
En het stomme is: ik hoor iedereen zeggen dat ze het zo druk hebben, iedereen om me heen heeft even dikke wallen onder de ogen en kijkt net zo wezenloos om zich heen als ik. We missen collectief de gemiddelde 8 uur slaap per nacht en kunnen het alleen bijslapen als we de rondtierende buikgriep toch nog even meepikken.
En toch... iedereen doet zichzelf een kerstboom cadeau, hangt er ballen in, koopt de benodigde kersthapjes, stuurt kerstkaarten en zingt ondertussen jingle bells. Wat verheugen we ons op die twee dagen instant-indoor-happiness. Twee dagen lang is de wereld perfect, is er geen stress en slapen we uit. Doet iedereen misschien daarom zo zijn best om de kerstsfeer er in te pompen? Twee dagen perfectie. Twee dagen doen alsof de wereld mooi, vredig en rustig is. Dat vergt wat investering maar dan heb je een prachtige kerstzeepbel. En daarna racen we de ontspanning er wel weer af. Misschien snap ik het niet maar twee dagen oprecht relaxen...dat lijkt me wel wat.
Jammer dat ik moet werken met kerst...

maandagse piekeringen

2007-11-26T11:25:00.000+01:00

Het is gelukt. Dat wil zeggen; het is zo'n beetje gelukt. Ik ga ambulant werken voor een klein bedrijfje. Omdat het zo'n klein bedrijfje is, zijn er weinig zekerheden. En omdat ik zo'n lekker vastgeklonken bestaan heb, met een huis en een studie, moet ik sommige zekerheden toch hebben. Dus ik blijf voorlopig werken waar ik nu werk en ik ga er een paar ambulante klusjes bij doen. Als alles volgens plan verloopt, groei ik dan langzaam in mijn nieuwe baan in en kan ik de oude uit.
Ondertussen loopt er op school van alles vast door domme bureaucratie. Ik hoopte vooral te leren op het gebied van drama en therapie maar ik leer eigenlijk vooral heel veel over communicatie met bureaucraten.
Gister is er (weer) ingebroken in de auto. Niet veel weg behalve mijn lievelings-snowboard-zonnebril, een blikje red bull en een cd of twee. De boef had geprobeerd om de auto te starten, zagen we aan de blootliggende draadjes.

Op een huizensite zag ik eergisteren een half kasteeltje te koop in Frankrijk. 10 kamers, een serie badkamers, een atelierruimte en een bijgebouwtje. Stukje land er omheen...
Opeens zag ik mezelf kamers verhuren. Een atelier ruimte verhuren voor workshops en mezelf workshops geven in het bijgebouw. Ik zag ganzen lopen, kippen. Ik zag mijn groente groeien in de tuin en ik zag de gerestaureerde wijnkelder' vol liggen met flessen wijn. Ik zag een grote houten tafel met een stapel boeken erop die ik altijd al wilde lezen. De druk viel weg; geen werk zoeken omdat ik me niet prettig meer voel op mijn plek. Geen toestanden met hoe mijn werk moet passen bij mijn school, geen bureaucratie van een ongeorganiseerde hogeschool.
Geen junks die mijn dure bril voor een tientje gaan verkopen. Geen gezeik met buren. Maar vooral: geen keuzes meer.
Want dat is natuurlijk het punt. Ik zou hier wel weg willen, gewoon om van de keuzes af te zijn.
Doe ik wel wat ik echt wil doen? Die vraag stel ik mezelf vooral omdat ik steeds maar weer zie wat er óók nog allemaal kan. Waarom kan ik niet doen wat ik het liefste zou doen? Dat komt door alle dagelijkse dingen en de regeldingen die ik moet doen naast het doen wat ik echt zou willen. Ik denk dat het scheelt als je op een rustige plek bent, waar je niet steeds wordt geconfronteerd met alles wat er nog meer is. Blijkbaar is er teveel om me heen om me te kunnen richten op 1 dingen, of op de paar dingen die ik echt graag zou willen. Of ben ik bang om de verantwoordelijkheid te dragen van het succes (of falen) op 1 vlak? Ben ik gewoon heel breed geïnteresseerd of ben ik bang om het verkeerde te kiezen en kies ik dus maar niets?

Soms ben ik gewoon alleen maar bang dat straks blijkt dat ik me bezig heb gehouden met de verkeerde dingen. Spijt. Dat m'n leven voorbij is gekabbeld zonder dat ik werkelijk iets heb gedaan. Dat ik onderweg vergeten was welke dingen echt belangrijk zijn. En dat ik dat pas merk als het te laat is... En hoe weet ik eigenlijk welke dingen echt belangrijk zijn?

Bah... straks blijkt dat ik de helft van mijn leven heb gespendeerd aan het me afvragen of het allemaal wel klopt. Dat is eigenlijk pas echt zonde.

hokjesdenken

2007-11-05T22:33:00.000+01:00

Harry Mulisch vindt dat ik bij de onderklasse hoor. En dat niet alleen. 'De getatoeërde onderklasse is volgevreten. De elite is slank.'
Ik heb het weer eens helemaal verkeerd begrepen.
Ik dacht altijd dat slimme mensen en vooral kunstenaars in staat waren om verder te denken dan vooroordelen. Verder dan uiterlijkheden. Dat ze niet terug zouden schrikken voor wat ze niet begrijpen of niet kennen. Verlichting is toch een soort van 'boven de dagelijkse dingen uit torenen'. Verlichtte geesten oordelen niet. Dat heb ik in ieder geval altijd geleerd.

Ik vond Harry altijd al een vervelende man maar veroordeelde mezelf om mijn oordeel.
Misschien was Harry wel gewoon een man met een wat sterk gevoel voor eigenwaarde en een gefundeerde mening en zat ik er helemaal naast. Hij schrijft tenslotte Literatuur. Het beste boek aller tijden van nederland is door hem geschreven. Meest gewaardeerde schrijver, meest geprezen schrijver. Nationale en internationale onderscheidingen. En iemand die zo veel mensen boeit, aan het denken zet en zo alom geprezen wordt, zal toch wel weten waar hij over praat. Zijn oordeel zal wel gefundeerd zijn. Kloppen. Verheven zijn. De Waarheid.

Laat ik me maar vol gaan vreten. Als Harry het zegt zal het wel kloppen.
En ik moet trouwens ook eens wat gaan doen aan dat hokjesdenken van me. Met m'n vooroordelen over omhoogevallen oude mannen die vol arrogantie op de wereld neerkijken. Bah, ik ga me maar eens een potje zitten schamen. Met een zak chips op schoot.

lekker leuren met jezelf

2007-10-11T17:18:00.000+02:00

Wat heb ik ook alweer allemaal al gedaan? Wat is vermeldenswaardig en wat niet? Waar liggen de talenten en waar zijn de valkuilen? Wat schrijf ik op en wat bewaar ik voor een gesprek? Wat trek ik aan? Mezelf verkopen als de nieuwe aanwinst van een mij vreemd bedrijf... ik vind het maar lastig. Een rollenspel, een gewetensvraag, een nadrukkelijke blik in mijn ogen, een betekenisvolle stilte...
De beslissing wordt gemaakt in de eerste 30 seconden, zeggen ze. Hoe benut ik die eerste seconden? Vandaag zat ik er weer. Aan een netjes leeggemaakte tafel, stoelen strategisch neergezet, kopje cappuchino uit de automaat. Op tafel mijn brief met onderstreepte delen en vragen in de zijlijn gekrabbeld. Het frustreert me dat ik moet bewijzen wat ik kan, dat ik moet bespreken wie ik ben en dat ik moet uitleggen hoe dat allemaal zo gekomen is.
Dit soort situaties maakt me opstandig, recalcitrant. Weg met bureaucratie; ik begin voor mezelf! Ik wordt kunstenaar in een afgelegen boerderij. Ik ga een bestseller schrijven en ondertussen werk ik wel achter de bar in een kroeg. Ik verlang naar kraakpanden, studentenfeestjes en barricaden om te beklimmen. Ik visualiseer mezelf als spreker op een congres over hoe ik het allemaal alleen, op eigen kracht en zonder papieren, brieven en gesprekken heb gered. Ik stop met werken, ik ga het helemaal anders doen en de wereld laten zien dat ik niemand nodig heb.
Tot ik volgende week weer aan zo'n netjes leeggemaakte tafel zit, spijt hebbend van mijn net niet goed gekozen outfit, onzeker over de pukkel op mijn kin en de onderstrepingen op mijn brief die daar op tafel ligt. Zwetend bedenken hoe ik in mijn automatenkoffie kan roeren zonder dat iemand ziet dat mijn handen toch weer trillen. Zouden ze mijn hand net stevig genoeg hebben gevonden of juist te stevig? Hebben ze gemerkt dat ik licht zwetende handen had? Wat is het goede antwoord op de vraag of ik het makkelijk kon vinden? Wat vinden ze ervan dat ik suiker in mijn koffie doe? Zit mijn haar wel goed? Zijn die eerste 30 seconden al voorbij?

Barcelona

2007-09-17T11:01:00.000+02:00

Daar ben ik weer!
Toch leuk; regenachtig Nederland verlaten voor 3 dagen zon en palmbomen in Barcelona...
Terwijl de regen hier op mijn zolderraam tikt (Rob de Nijs zou er poëtisch van worden) en de stapel werk op mijn bureau bizarre hoogten anneemt, blader ik door de foto's die ik 48 uur geleden nog heb gemaakt in een zonovergoten stad. 33 graden, ijsjes, mojito's en Gaudí.
Vliegen is een vreemd verschijnsel. 's morgens om 5 uur opstaan in de koud. De tram en de trein in terwijl de stad wakker wordt en de dikke grijze wolken boven het land alweer samenpakken voor een nieuwe lading regenwater.
Langs balies en controles, twee uur lang opgevouwen zitten terwijl er dames in blauwe pakjes rondrennen met dure drankjes en nog duurdere parfums.
En opeens sta je, met je tas, voor het vliegveld in een ander land te wachten op de bus. Het ene moment sta je onder je eigen douche, kriebel je de kat nog even onder z'n kinnetje en het volgende moment sta je voor de meest indrukwekkende kathedraal van Europa. Het kan geen jetlag zijn maar het voelt toch raar.
Van dikke trui naar zomers hemdje. Van paraplu naar zonnebrand. Vliegen is een vreemd verschijnsel, je slaat de reis haast over, zo lijkt het.

En wat een stad is Barcelona! Steegjes en straatjes, pleintjes en strand. Heuvels met kastelen, de ramblas met ontelbaar veel straatartiesten... Churro's, mojito's, taartjes, sangria, tapas...
En niemand heeft er echt haast!! (behalve ik want ik wil in die paar dagen eigenlijk alles zien en beleven; so much to do, so little time)
Drie dagen (1 hele en 2 halve) weg en het voelt als een week. Gevoelsmatig dus een week weg van alle rompslomp van school en werk.
Het relativeert wel veel. Hoe veel kan er veranderen in zo'n korte tijd? Veel.
Mijn vaste stek achter de pc was even ingeruild voor de straten van een wereldstad. Mijn uitzicht over een grauwe stad werd verruild voor een wandeling over een zonovergoten ramblas. De herfstachtig bruine bomen werden heel even verruild voor palmbomen.
Mijn haast om te werken en te regelen veranderde plotseling in haast om al dat moois in me op te nemen. Als er zo veel kan veranderen in zo'n korte tijd, dan kan ik toch ook wel verwachten dat er hier plotseling wat oplossingen voor praktische problemen uit zichzelf ontstaan?

Met de zon in mijn kop luister ik naar het tikken van de regen en van de toetsen van mijn pc.
Met de zon in mijn kop ziet alles er wat lichter uit.

even niet zo blij

2007-09-05T11:09:00.000+02:00

Het is weer begonnen.
De eerste schooldag zit er weer op.
Onduidelijkheid, zoals het hoort. Gedurende de dag leek het in de chaos wel een makkelijke blok te gaan worden. Tot ik thuis kwam en alles eens goed door ging nemen. De hoeveelheid werk is belachelijk. Dat wordt weer een schooljaar lang op alle vrije momenten op zolder achter de pc zitten...
De opdrachten zijn wel leuk, ik denk zo maar dat ik hier meer van ga opsteken dan het hele vorige jaar. Maar jeetje...als ik dit goed wil doen (en wie mij kent weet dat ik dat dan ook wil...) wordt het echt een zware kluif (en dat voor een vegetariër!)
Alles staat opeens volledig in het teken van drama, theater en therapie. Dat is leuk want vorig jaar was zo algemeen dat ik me soms afvroeg welke studie ik ook alweer aan het doen was.

Er is alleen 1 ding wat mij gevaarlijk in de nek hijgt. Ik moet een praktijkbegeleider hebben, anders mag ik in oktober de school verlaten. Helaas vindt mijn werkgever dat ze niets in mijn studie kunnen investeren en me dus op geen enkele manier kunnen helpen. Voor 1 oktober een andere baan vinden waar ze dat wel doen wordt krap.
School had dit niet van tevoren gemeld en bijna iedereen schiet in dezelfde kramp als ik maar ondertussen is de paniek er niet miner om. Stel nou dat het allemaal niet lukt, moet ik dan stoppen met een studie, net nu het serieus leuk begint te worden?

Wakker liggen, zweethandjes en hartkloppingen: veel huiswerk, maar moet ik er wel aan beginnen?

WANNEER GAAN DINGEN NOU EENS VANZELF?!?!

tot zo ver mijn klaagzang, mocht ik onbereikbaar lijken dan zit ik ondergedoken en wentel me in zelfmedelijden.
Volgende keer weer een blij bericht.

Tot blog.

Lowlands

2007-08-23T12:16:00.000+02:00

De aflevering van 2007 zit er weer op. Volgens mensen die er verstand van hebben was Lowlands 2007 de beste aller tijden qua line up. Volgens mij niet. Maar ja, ik ben dan ook geen volkskrant recensent.
Toen ik voor het eerst naar Lowlands ging was het een land op zich. Een soort vrijstaat waar iedereen zijn of haar eigen 'ding' deed, waar je kon rondlopen zonder steeds rekeneing te moeten houden met 'hoe het hoort' en waar iedereen als vanzelfsprekend vriendelijk tegen elkaar was. Zo veel mensen bij elkaar en nooit een vechtpartij...dat is, jammer genoeg, een bijzonderheid.
Dit jaar zag ik dezelfde mensenmassa. Gothics in lange zwarte jurken, blije meisjes in korte zomerjurken, stoere rockers in schotse jurken en lollige types in grapjurken. Statements, woordgrappen, afbeeldingen en bands op T-shirts om duidelijk te maken wie je bent, hoe je bent, waar je van houdt en waar je wel of niet bij hoort.
Iedereen kan er zo leker zichzelf zijn, was ooit het idee. Het leek me nu anders; iedereen kan er zo lekker zichzelf presenteren. Zo'n 60.000 mensen op een terrein die ieder voor zich lijken te willen laten zien hoe ze anders zijn dan de anderen, hoe ze zich onderscheiden, schijt hebben aan regels of juist niet, hoe ze heus niet helemaal in de maatschappij passen. 60.000 mensen die hun best doen om anders te zijn. Lowlandspubliek is haar eigen contradictie geworden: de drang ons af te scheiden door ons te onderscheiden van de maatschappij maakt ons net zo'n eenheidsworst als dat waar we ons van afzetten. We hebben net zo goed eigen codes en gedragsregels.
Zodra je voet op het terrein zet drink je bier. Zodra je voet op het terrein zet, doe je je T-shirt aan met een grappige tekst of een kinderachtig plaatje. Zodra je voet op het terrein zet ga je aan de slag met ludieke grappen. We hebben onze eigen grappen ('Theo!!!'), onze eigen lowlandsliedjes en onze eigen routines. We zijn een minisamenleving voor 3 dagen.
Maar voordat ik nu de indruk wek dat ik dat helemaal stom vind:
Ik vind 't niet stom, het hoort bij de mensen om zich te verenigen, groepen te vormen etc. Het was nu opeens zo overduidelijk. Maar eerlijk is eerlijk...als er een maatschappij was die net zo functioneerde als de Lowlands maatschappij, ging ik er wonen!

Slovenië

2007-08-05T19:32:00.001+02:00

Slovenië is een mooi land, een warm land en een land vol vriendelijke mensen. Het ideale vakantieland voor iedereen die door de bergen wil dwalen, op een terrasje wil zitten met uitzicht over een knalblauwe zee en relaxed door de stad wil slenteren. Grotten, meren, watervallen, monumenten, zeilboten, kastelen...het is er allemaal in overvloed.
Van de vriendelijkheid en behulpzamheid van de sloveniërs kunnen wij/kan ik nog veel leren. De gehaastheid waarmee we hier leven en communiceren heeft ons misschien toch wel een stuk harder gemaakt dan we dachten. Ik vind mezelf heus best vriendelijk en geduldig maar het is iets wat ik op moet brengen, daar is het inbegrepen in het standaard pakket van het menselijk karakter.

Ondertussen ben ik al weer een paar dagen thuis en de beslommeringen nemen weer beslag van me. Ik moet weer van alles, ik verwacht weer van alles en ik probeer weer zo veel mogelijk te doen in zo min mogelijk tijd. Zo snel trap ik dus weer in de hollandse valkuil van rennen, vliegen en plannen. Ligt het aan mij dat een onhaastig vakantiegevoel maar zo kort blijft hangen? Ik leg me er mar gewoon bij neer dat het hier, voor mij, nou eenmaal zo werkt. Met alle haastige gevolgen van dien.

Tot blog!

P

2007-07-12T14:36:00.000+02:00

Gisteren even gebeld met m'n school voor zakelijke zaken... Kreeg meteen te horen dat ik m'n propedeuse heb gehaald. Glorieuzer dan ik had verwacht zelfs.
Ik mag dus volgend schooljaar zonder problemen door en krijg ook nog eens in 1x mijn eerste papiertje. Da's pas prettig. Het leuke dingen doen wil nog niet zo vlotten maar het is al leuk genoeg dat ik niets echt MOET behalve werken.
Nog anderhalve week en dan ga ik mijn tentje opzetten in Slovenie. Ook al zo'n prettig vooruizicht. Lekker lezen, door de bergen hobbelen en verder nix. Misschien een raftje huren maar geen racen om ergens op tijd te zijn, geen haastigheden en geen noodgedwongenheden.
Kan niet wachten...

Het is weer zomer!! Toch..?

2007-07-06T11:11:00.000+02:00

Afgelopen dinsdag was mijn laatste schooldag. Het jaar is afgesloten met een 6, achten, negens en een tien, een bos bloemen, een chocoladetaart en goede moed voor volgend jaar, als het echt gaat beginnen; het therapeutische deel van de studie.
Ik begon mijn schoolvakantie met grote plannen om nu werk te gaan maken van een nieuwe baan, me op het schrijven toe te leggen waar ik al maanden niet meer aan toe kwam en het opruimen van mijn huis, waar ik ook al in geen eeuwigheid meer aan toe was gekomen.
Het plan voor een nieuwe baan is, eh...van de baan. Ik moet een plan B zoeken. Het schrijven is nog niet echt gelukt en het huis is nog steeds een bende.
Elke dag is begonnen met: vandaag ga ik aan de slag. En elke dag kwam er een voorwaarde bij waaraan ik moest voldoen van mezelf om van start te kunnen gaan.
Ik loop in cirkeltjes mijn eigen plannen te dwarsbomen.
Ik heb wel opeens weer tijd om te lezen, mensen te bellen en te zien en te doen wat ik leuk vind. Maar nu blijkt dat het nog vrij lastig is om te doen wat je leuk vindt als je jezelf hebt aangewend om te doen wat nuttig en noodzakelijk is in plaats van lol te hebben.
Waar begin je eigenlijk met 'iets leuks doen'?

De neus is ondertussen aan het slinken en verandert van aardbeienrood in frambozenrose.
Wat trouwens ook raar is; niemand heeft in de gaten dat er een ding in mijn neus zit.
Klasgenoten, collega's en zelfs de kinderen op mijn werk...niemand merkt het op. Iedereen die ik er vervolgens zelf maar even op wijs, schrikt er van: 'maar die had je toch al lang?!'
Mooi is dat. Bloed, zweet en tranen...dat heeft het me letterlijk gekost. En mijn moeite is niet opgemerkt. Aan de andere kant: het is wel grappig, blijkbaar past zo'n ijzerwinkel op mijn snuit al bij me.

Nou, ik ga maar weer eens verder met bedenken wat ik voor fijne onnuttige zaken ik kan gaan ondernemen en dan gelukkig weer aan het werk vanmiddag. Hoera, ik kan nog nuttig zijn!

Tot blog!

music!

2007-07-03T08:24:00.000+02:00

Het zit er weer op. 4 dagen Rock Werchter.
4 dagen muziek. 4 dagen verbazing over de mensheid. 4 dagen tentjes, plastic bierbekers en festivaleten. 4 dagen muziek.

Het muzikale hoogtepunten: Tori Amos en Muse.
De ontdekking: The good, the bad & the queen.
De tegenvaller: Peter Gabriel (hij is echt oud geworden)
De oh-ja-erlebnis: De heideroosjes (ik heb me suf gelachen)
Het onverwachtte feestje: de beasty boys.
De niet ingelostte verwachting: the chemical brothers (ze doen opeens aan langdradig sfeervol ge-oensj)
De wel ingelostte verwachting: Queens of the stoneage (retestrak)
De minder plezante verrassing: Damien Rice houdt wel erg van zijn stemvervormer en hij waagde een stukje cover van Creep...NOOIT DOEN!
Ook leuk: Maximo Park.
De impulsieve beslissing van het weekend: een neuspiercing in mijn neusje. Ik zit dit te tikken met een dikke aardbei in het midden van mijn gezicht. Een aardbei met een ring er in. Wat iedereen ook zegtL een neuspiercing doet zeer. Heel zeer. Ik heb ook mijn tong ooit laten piercen en dat ding laten zetten deed vele malen minder pijn dan die in mijn neus. Advies uit eigen ervaring: DOE HET NIET!!

midzomernacht

2007-06-21T16:15:00.000+02:00

De langste dag van het jaar valt enigzins in het water. Stromende regen, trams die uit hun spoor drijven en ik woon opeens aan het water. Ik ga sparen voor een rubberbootje voor het verkeer in de stad.

Ik zit nu op dag 4 van mijn 10daagse werk/tentamen-marathon. Op de 10e dag reis ik af naar Belgie om daar een dag later te starten aan weer een marathon; Rock Werchter.

Ik mag hopen dat de regen die nu valt bedoeld is om te zorgen dat er dan geen regen meer is en niet als voorbode. Regen op Werchter is het sipste wat er is (qua weersomstandigheden in mijn leven dan.... Er zijn sippere dingen op de wereld; regen op je zomerse trouwdag, groene bergen en 7 graden bij volle zon tijdens je wintersport, ijzel tijdens je eerste rijles, onweer tijdens een vliegerfeest, windstilte als je een zeilwedstrijd hebt, 40 dagen zonder regen als je landbouwer bent...)

Een feestelijker feit: nog twee weken en dan zit mijn eerste jaar er op. Het begint er verdacht veel op te lijken dat ik mijn proedeuse in 1x haal. Moet niet gekker worden.

Ik ben sowieso al over dus dat is al een feestje waard.

Mijn assessment (jaja) waarbij ik mijn allerallerallereerste dramatherapeutischachtige ding moest doen was een daverend succes en dat mag ook wel eens gezegd worden.

Nu nog even de laatste verslagloodjes en dan ben ik klaar voor de zomer. Nou maar hopen dat de zomer er ook klaar voor is...

vroeger toen de wereld nog overzichtelijk was.

2007-06-09T22:09:00.001+02:00

Gisterochtend sliep ik uit. Wakker worden na uitslapen vind ik een van de moeilijkste dingen op de wereld. Dus zat ik, in mijn snoopy-pyama, op de bank met koffie en zette de TV aan. Geen nieuws! Ik wil ff geen nieuws! De sponzige tijden zijn weer aangebroken en ik trek me alles veel te veel aan. Dus...wat dan?
Op ned 1 was Manny Huishen te zien met zijn nieuwe TV-hit: korenslag.
Terwijl ik met koffie in de hand oude post doornam, door tijdschriften bladerde en wakker probeerde te worden, zag en hoorde ik hoe verschillende nederlandse koren (zangensembles, zanggroepen...) een idolsachtige strijd met elkaar aan gingen. Geen HJ smits die de boel afkraakte. Geen hysterische taferelen. Gewoon. Koren, die zongen. Verder niks.

Het deed me denken aan de avonden in mijn pyama op de bank met een schaaltje chips en mijn slaperige oogjes op de vrijdagavond-TV-hit van Henny Huiskip gericht.
De soundmixshow.
Gewoon mensen die hun idool nadeden. Het ergste wat er kon gebeuren was dat ze van de zenuwen af en toe vals zongen of dat ze eigenlijk toch niet zo leken. Onderin beeld verscheen de tekst: 'live gezongen!' voor wie er aan twijfelde. Plaatsvervangende schaamte ging in die tijd over een gemiste noot. Hanny Muishen was de man die iedereen geruststelde en die bemoedigende schouderklopjes uitdeelde. Soms was er een persoonlijke verassing voor een kandidaat die hevig geëmotioneerd door de magische deur rolde om er 2 sec later als zijn idool weer uit te rollen.

Tegenwoordig stikt het van de wedstrijden op TV. Welke gewezen BN-er gaat het hardst onderuit tijdens ijsdansen voor dummies? Welke vrouw is het volgende topmodel? Wie laat zich het langst opsluiten, afgezonderd van familie en vrienden? Wie durft toe te kijken hoe zijn of haar geliefde vreemd gaat met een ander? Wie gaat er net niet dood aan hongersnood op een onbewoond eiland? Plaatsvervangende schaamte zoeken we op tijdens de audties van idols, x-factor en lama gezocht. Het gaat al lang niet meer om valse noten want daar stikt het van en die werken we wel weg achter de knoppen in de studio. Het gaat om dikke mensen, domme mensen, mislukte mensen en lelijke mensen. We willen zien hoe een bijna-topmodel kotsend over de wc hangt en er vervolgens om die reden uitgeknikkerd zou kunnen worden.
We willen zien hoe Hilbrand zichzelf belachelijk maakt, jumpend en kwelend.
En het mooiste is: via een smsje kunnen we meebeslissen over het lot van de losers waar we de volgende dag bij de koffie automaat om staan te lachen.

Korenslag bracht me voor een half uurtje terug bij hoe de wereld was toen er nog maar 3 TV zenders waren, je niet kon smsen over het lot van anderen, je kon hooguit bellen over wie je WEL terug wilde zien. De wereld was eenvoudig: mensen deden hun best, als ze goed genoeg waren, kwamen ze op TV en deden dan nog harder hun best. Ik keek daar naar en ging tevreden slapen. Ik had van ze genoten, ik had niet over hen hoeven beslissen.
Ik zag op TV iets wat ik stiekem ook wel wilde worden. Nu zie ik op TV wat ik nooit hoop te worden.

Over sollicitaties en de dingen die voorbij gaan...

2007-06-06T12:50:00.000+02:00

Het waren spannende tijden. Mezelf presenteren in sollicitatiegesprekken, nadenken over waar ik ook alweer goed in was en merken dat ik best iets zinnigs kan zeggen over mijn vak, wat toch in zichzelf vaak wat zinloos lijkt.
In mijn tweede-ronde-gesprek moest ik een rollenspel doen en men was unaniem opgetogen over mijn rol. Prachtig. Applaus. Tromgeroffel, 4 dagen lang.
Gister werd ik teruggebeld.
"Veel inzicht, kennis van zaken en sterk analytisch vermogen. Je voldoet aan al onze functie-eisen, ruimschoots zelfs. Toch hebben 3 van de 5 mensen die met je hebben gesproken het gevoel dat je niet past binnen ons team. Ze vinden je, eh, te, eh...anders..."
Einde euforie, zwijgende trommels en het zaallicht ging weer aan. Tot zover mijn tournee. Tot zo ver het sollicitatietheater.
De man wenste me nog veel succes, ik zou vast snel een baan vinden, met mijn kwaliteiten.

Het gekke was; ik hing op en zocht me een ongeluk naar die pakken om er bij neer te gaan zitten. Ik heb mijn schoenen ondersteboven gehouden op zoek naar de moed die er in gezakt zou moeten zijn. Ik keek om me heen maar ik zat nog middenin het veld, was er heus niet uit geslagen.

Aangezien ik wel echt heel dringend toe ben aan een regelmatige baan, heb ik vanmorgen maar eens gebeld met een andere afdeling binnen de stichting waar ik nu werk. Het feit dat ik niet ben aangenomen bij die eigenheimers elders, deed me ook inzien dat ik de kinders waar ik mee werk wel eens zou kunnen gaan missen. De andere afdeling was enthousiast en ik was doortastend.
Ik werd eigenlijk alleen maar op een lijstje met eventuelen gezet maar ik heb mij eens ouderwets opgedrongen, op mijn eigen tactvolle, vriendelijke wijze, en ik heb volgende week een orienterend gesprek. Hiephoi.
De rust en regelmaat druipt van deze functie af, evenals de uitdaging van een in elkaar en uit elkaar gevallen afdeling die met de nodige ervaring nieuw leven moet worden ingeblazen.
Ik solliciteer op de functie 'senior sociotherapeut'. Ik zeg: op je net-31ste al senior worden...is dat goed of juist niet?

Volgens de media hebben senioren de toekomst, het worden er steeds meer. Respect voor de senioren, ik ben opeens helemaal voor.

Bokito

2007-06-01T13:16:00.000+02:00

Tja...ik kan er niks aan doen...ik ben een van die mensen die maar niet genoeg krijgt van het Bokito verhaal. De gorilla die uitbrak om zijn liefdesperikelen voor eens en voor altijd hardhandig op te lossen. Natuurlijk gun ik de mevrouw in kwestie geen 100 beten, een stel gekneusde, gebroken en verbrijzelde botten en een trauma voor het leven. Maar ik ben wel erg onder de indruk van de intelligentie van de aap en hoe hij niemand anders dan de vrouw in kwestie een haar heeft gekrenkt. Laat een leeuw los in de dierentuin en het is een bloedbad. Breekt er een gorilla uit dan blijft de schade beperkt tot diegenen die hem, op welke manier dan ook, gekrenkt heeft. Het geeft wel te denken...

Blijkbaar is zo'n dier zich, meer dan we dachten, bewust van de mensen die hem komen bekijken. Ik kom regelmatig in Blijdorp met de kinderen van mijn werk. Als je ziet hoeveel grappen er worden uitgehaald, op ramen wordt getikt en pogingen worden gedaan om contact te maken met dieren (misschien wel vooral apen) dan moet dat voor een intelligent dier een hel zijn. L'enfer, c'est les autres.

Gisteren was ik weer in Blijdorp. Rond het hok van Bokito staan dranghekken en borden met instructies over hoe je geen contact moet maken met de apen. De dames-gorilla's waren druk in de weer met een kleine baby. In zijn eentje, verderop, zat Bokito sipjes te knabbelen aan een stuk bamboe. Iedereen was na een blik op de legendarische aap verzadigd in zijn/haar sensatiezucht en richtte zich op de moeder met baby. Een van mijn kinderen bleef heel lang bij Bokito staan en zei vertwijfeld dat Bokito er uit zag alsof hij spijt had.

Dat was eigenlijk wel waar. Bokito zat alleen, teruggetrokken en schichtig kijkend naar ons als publiek.
Had hij spijt dat hij die vrouw gegrepen had en dat ze daardoor nu niet meer 4x per week aan het glas staat? Is hij teleurgesteld nu hij heeft gezien hoe de wereld er aan de andere kant van de hekken uitziet? Is hij kwaad omdat hij de vrouw niet aan zijn harem heeft kunnen toevoegen? Is hij sip omdat de mensen nu opeens op een paar meter afstand van hem staan in plaats van tegen het glas?

Hoe denkt zo'n dier? Kan het redeneren, causale verbanden leggen en emoties bij zichzelf herkennen? En als we niet weten hoe zo'n dier denkt, hoe kunnen we het dan opsluiten en tentoonstellen?

pinksoppen

2007-05-30T22:06:00.001+02:00

Hoera!
Een dagje gepinkpopt en een weekendje in het meest verlaten dorp van Limburg gebivakkeerd.
Pinkpop was best fijn (beetje drassig) en ik heb het weekend er aan voorafgaand geslapen als een blok (had wat in te halen blijkbaar) en zit nu met een jetlag mijn eerste werkdag te verwerken.

Voor wie het volgt en nog niet wist: aanstaande vrijdag ga ik ronde 2 in qua sollicitatie.
Verder verdwijn ik achter een berg werk waar ik de komende 3 jaar nog niet bovenuit kan kijken en de stress zit er dus weer lekker in. Waarom duurt een dag maar 24 uur? Waarom moet een groot deel daarvan weggeslapen worden? En waarom duurt een week vervolgens maar 7x24 uur?! DAT IS TE WEINIG!!!!
Desondanks duik ik vrijdagavond ff de kroeg in om mijn 31ste jaar officieel in te luiden.

Komt allen!

sunny side up!

2007-05-23T20:22:00.000+02:00

Na al dit leed wordt het weer even tijd voor wat luchtigers.

Afgelopen maandag zijn we met het team van 'de gouden appel' in Enschede neergestreken. Niet geheel toevallig want 1 van de appeltjes woont daar. We hebben er een heuse fotoshoot gehouden en dat is voor een camerafoob als mijzelve een heuse prestatie. We hebben een aantal leuke foto's laten schieten en binnenkort zijn die te bewonderen op de site. De site die officieel nog niet in de lucht is maar waar driftig aan geknutseld wordt.

We hebben ondertussen weer een consultje achter de rug bij de mevrouw die alles weet over sociaal ondernemerschap en die is (nog steeds) erg enthousiast over onze plannen.

Ik ook dus dat is mooi.

Ondertussen ontploft mijn hoofd van de dingen die ik moet doen, die ik wil doen en die ik zou kunnen doen.

Trouwens, mensen, de krachttoer op de zolder is geweest. Na het schilderen van muren en balken is nu ook het bamboe-dak tegen het gewone dak gezet en als binnenkort de reuzenplantenbak met waterval er staat kunnen we stellen dat de zaak, op wat details en afwerking wel klaar is.

Binnenkort lig ik dus klotsend op mijn tweedehands waterbed te luisteren naar het geruis van een miniwaterval (hij staat nu nog droog in een hoekje maar wat een waterval gaat dat worden!) en heb ik uitzicht op een jungle-binnentuin. De bananenboom staat nu nog in de badkamer te zuchten dat hij het zo krap heeft in zijn kleine tuincentrum-potje maar wacht maar... dit wordt geweldig ook voor een bananenboom. Ik heb een hele verzameling stekkies van bamboe gereserveerd bij een niet nader te noemen appelpersoon en met een rijtje grote potten moet dat spul te temmen zijn tot een mooie wand van levende bamboe.

Nog even geduld en dan lig ik er. In de jungle.

Over jungles gesproken, wat vinden jullie van de gorilla-toestand in Happy village, Rotterdam?

Kijk, ik gun niemand 100 eten met een bek als die van Bokito, ontelbare huidtransplantaties, botbreuken en verbrijzelingen maar jeetje....wat blijken apen toch slimme beesten.

Hij heeft haar gewoon in zijn geheugen geprent en besloot op een goede dag dat genoeg gewoon genoeg is. Hopla, even over de gracht springen en rennen.

Nogmaals, ik gun niemand dergelijke pijn en angst dus dat wil ik ook niet benadrukken maar bednke nou eens hoe slim dat beest dus is... Ik zal voortaan met diep, diep, diep, diep veel respect (en een afgewend hoofd) langs de gorilla's lopen in de dierentuin.

Ik heb me ooit in een echte jungle (zie hier de brug in dit verhaal) ook eens aan contact met een aap gewaagd... Dat liep wat beter af.

Tot Blog!!

Over mijlpalen en tijdbommen

2007-05-18T22:01:00.000+02:00

Toen hij vier jaar oud was, werd hij samen met zijn broer opgehaald uit een weeshuis in Rio de Janeiro. Het echtpaar wat hem kwam ophalen nam hem en zijn broer mee naar Nederland en met de beste bedoelingen begonnen deze kersverse adoptie-ouders aan een zware taak.

Als snel bleek hij zwakbegaafd. Al even snel bleek zijn gedrag blij vlagen onhandelbaar.

Gelukkig was hij tussen die vlagen door ook gewoon een lief kereltje.

Het lieve kereltje groeide verder op en werd steeds harder. De vlagen werden buien en de buien werden uitbarstingen. Achteraf kun je nog steeds alleen maar raden hoe het werkelijk zat. Wat had hij meegemaakt in die eerste 4 jaar?

Wat doet het met zo'n klein kind om op die leeftijd alsnog een thuis te moeten vinden? Wat heeft hij meegekregen in zijn genenpakket? Hoe loyaal was hij ten opzichte van zijn biologische moeder en wat was de invloed van die loyaliteit op zijn relatie met zijn adoptie-ouders?

Hoe dan ook; hij groeide op. Uiteindelijk besluiten zijn ouders om hem te laten onderzoeken en hem hiervoor op te laten nemen in een instelling die gespecialiseerd zegt te zijn in dergelijke zaken. Een dik pak aan dossiers en rapportages bereid de instelling voor op zijn komst.

Bij binnenkomst ziet iedereen een mooie jongen van 13 die houdt van een grapje, die flink gespierd is en die zich heel sociaal op kan stellen tegenover anderen en zeker tegenover kleinere kinderen. Na verloop van tijd krijgt hij in de gaten dat hij, met zijn postuur en de dreiging van zijn (geweldadige) voorgeschiedenis, de begeleidsters kan manipuleren. Zij zijn jong en hebben geen ervaring met dergelijke jongens. De instelling heeft zich voorgenomen om dergelijke jongens op te nemen en te behandelen en dus begint de tijdbom angstig hard te tikken.

Tikkende tijdbommen ontploffen en laten schade achter. De ontploffing is een keihard geweldsincident waarbij twee begeleidsters fysiek en mentaal kapot gemaakt worden.

De instelling besluit dat deze jongen zo snel mogelijk overgeplaatst moet worden omdat dergelijke incidenten ontoelaatbaar zijn.

Dit moment is de eerste mijlpaal. Het meisje dat de dagbesteding verzorgt voor onder andere deze jongen komt in opstand, in al haar idealisme. "Als we zeggen dat we zulke jongen kunnen behandelen, als we de voorgeschiedenis kennen en beweren hier mee om te kunnen gaan als instelling dan kunnen we hem niet de deur wijzen als hij precies dat doet waarvoor hij in behandeling is gekomen."

Er volgt een periode waarin het idealistische meisje 1 op 1 begeleiding geeft aan deze jongen.

Hoewel er zo af en toe dreigende en dus potentieel gevaarlijke situaties voorkomen, raakt hij haar met geen vinger aan. Zij is de enige die weet dat hij zich schaamt. Zij ziet wel zijn tranen en probeert hem te leren hoe het anders kan.

Op een dag belt zijn vader naar het idealistische meisje om te zeggen dat zijn zoon, as we speak, compleet door het lint gaat. Tijdens het telefoongesprek steekt de jongen een schaar tussen de ribben van zijn vader. De jongen wordt opgepakt en het idealistische meisje ziet de hem nooit meer terug.

Via via hoort ze wel waar hij opgenomen is en hoe het met hem gaat maar iedereen die ze er over spreekt lacht haar vraag naar de jongen weg met cynisme. Gewetensloos. Egocentrisch. Uitbehandeld. Het meisje is teleurgesteld.

Op een dag, nog niet zo lang geleden, het meisje is al lang geen meisje meer en het idealsime is er nog maar bij vlagen, ontmoet ze eindelijk iemand die de jongen kent en die ook oog heeft voor de positievere kanten van de jongen. Ze brengt de groeten over van het meisje. De jonen geeft door dat hij daar blij mee is en doet de groeten terug. Het meisje-dat-al-lang-geen-meisje-meer-is, is blij: na jaren toch een soort van afscheidsmomentje, al was het via iemand anders.

Vorige week liep de jongen met zijn vriendin weg uit de instelling waar zij beiden opgenomen waren. Ze kwamen op TV en stonden op een site voor vermiste mensen. Het meisje bekeek de foto en was geraakt door de nog even mooie kop. Een volwassen hoofd nu maar met dezelfde pretlichtjes.

Gisteren bleken de weglopers gevonden. Het meisje van 17 was door haar vriend van 18 (de jongen waar het allemaal om draaite in dit verhaal) meegenomen naar een sexpand in Rotterdam waar zij gedrogeerd gedwongen werd tot sex met willekeurige mannen. Ze heeft 3 weken op die manier opgesloten gezeten. Haar vriendje was het hulpje van een groep loverboys.

De ooit zo idealistische vrouw ben ik.

Die jongen was mijn eerste echte mijlpaal in mijn werk. Ik leerde hoe je jezelf als instrument kan inzetten om de ander te helpen. Ik leerde door de agressie en de dreiging heen te kijken. ik leerde dat ook in gewetenloze jongens een heel klein stukje 'goed' kan zitten. Je hoeft het niet naar buiten te kunnen laten komen om het aan te kunnen raken. Je hoeft het niet te benoemen, je moet er op vertrouwen, maar nooit teveel.

Ik was toen de enige die weigerde te geloven dat iemand opgegeven moet worden, dat iemand in de steek moet worden gelaten omdat hij wild om zich heen slaat.

Ik leerde dat ik dat in me heb: tegen de stroom in, helemaal alleen ontwierp ik een nieuwe manier van omgaan met iemand als hij. Ik heb daarvoor en daarna nooit meer zo hard en zo mooi gewerkt.

Ik zou het nooit meer zo doen en ook nooit meer zo kunnen.

Mensen reageren op dit nieuws met een al haast aangewende vorm van afgrijzen. Monsters zijn het, die jongens die zo'n meisje zo behandelen. Er werd zelfs ergens geroepen om de doodstraf.

Ik snap dat wel. Zij hebben nooit een bosje zelfgeknutselde bloemen van hem gekregen toen ze jarig waren. Zij hebben hen geen breakdance les gegeven. Zij hebben hem niet gezien toen hij pannenkoeken leerde bakken en zij zagen niet hoe hij een eendekuiken uit een fuik redde. Zij bouwden nooit een hut met hem.

Weer een mijlpaal in mijn leven: hoe hard je ook werkt en hoe veel je ook geeft, je mag voor al deze moeite en investering niets terug verwachten. Dat ik het voor hem opnam betekent niet dat hij mijn gelijk moet bewijzen. Iedere verwachting die ik heb omdat ik zo veel heb gegeven is een onredelijke eis.

Hij heeft mij niet gevraagd om hem te redden, ik heb onbewust van hem verlangd zich te laten redden.

Nieuwe woorden, nieuwe kansen...

2007-05-16T18:49:00.000+02:00

Sinds een kleine week lees ik een superblog.
http://www.zezunja.nl/

Uitgerekend in mijn eerste dagen als bezoeker wordt mij en vele andere lezers gevraagd om te ontlurken vanwege de ontlurkingsweek.
hoe kon ik weten wat lurking is?! en sterker nog; wie had gedacht dat ik een lurker ben zonder het te weten? Voor wie wil weten wat lurking is, kijk vooral even bij zezunja. Ere wie ere toekomt tenslotte.
Jullie zijn ook lurkers. Logisch. Mijn blog was opgezet om jullie op de hoogte te houden. Maar nu ik bloggenderwijs het web over ben gegaan vind ik toch dat er meer uit mijn blog te halen valt.

De banner hierboven heb ik legaal gejat van Zezunja en co.
Ik hoef niet zo dringend het ontlurkingsevangelie te verkondigen, ik zou hooguit blij zijn als er zo nu en dan een berichtje extra komt. Maar de banner staat er ter promotie van Zezunja en ter ere van haar inventiviteit. Wellicht levert het haar een lurker of 3 extra op.

Ik ga dan ook, volledig geinspireerd door de ontlurkingsweek, druk aan de slag met de volgende themaweek: link de lurker!
Oftewel: hoe kunnen we lurkers verbinden in een cirkel van lurkwaardige blogs?

ik hoor een bel luiden...

2007-05-16T17:35:00.000+02:00

Ach! Het was de bel voor de 2e ronde!
Ik ga dus door voor een tweede gesprek!

De dames en heren van de autistische afdeling gaan opeens haastig te werk. Of ik volgende week al kan komen...

Weer een stapje dichter bij regelmaat en rust. En een spannende nieuwe baan natuurlijk...
En ook een stapje dichter bij afscheid van een groep kinderen waar ik toch wel veel van mijn hart heb liggen. Dat wordt zwaar. Dat wordt janken. Nieuwe fases komen makkelijker dan dat je het oude loslaat vrees ik.
Maar goed...eerst maar eens door ronde 2 komen. Dan nog ronde 3. En dan pas huilen. Of niet.

solliciteren...

2007-05-15T17:42:00.000+02:00

...het is een bijzonder bezigheid.
Vandaag had ik dan toch eindelijk het gesprek bij het centrum voor autisme.
Leuk gesprek. Ik kan niet anders zeggen. Het was bijna gezellig.
Maar daar slaat de twijfel toe.
Waarom zat die psychologe druk te krabbelen tijdens mijn verhalen? Ik ben nog best veel vergeten te vermelden. En dat die man, de manager, zo vriendelijk bleef lachen, is dat wel zo'n goed teken?

Het is een vreemde situatie; ik voelde me toch gedwongen om mezelf te presenteren terwijl ik tegelijk het gevoel heb dat het een kwestie is van 'graag of niet'. Anderen er van overtuigen dat je ergens goed in bent is helemaal nog niet zo makkelijk als je niet weet wat de ander waardevolle kwaliteiten vindt.

Ik was 1 van vele sollicitanten. Volgende week spreken ze de laatsten en dan hoor ik of ik door ben naar ronde 2. Is het heel vreemd als ik zeg dat het 'doorgaan naar ronde 2' niet meteen voelt als een eer terwijl ik die baan toch echt wel graag wil?

Het vooruitzicht van deze baan is best luxe. Voor iemand die haar hele werkende leven onregelmatig heeft doorgebracht (vroege, late, slaap en nachtdiensten) is de gedachte om iedere avond thuis te zijn en de weekenden altijd vrij te zijn (en vergeet de feestdagen niet!) een soort van oase-gevoel.

Stel je toch eens voor...

van vrije tijd en de dingen die voorbij gaan...

2007-05-10T11:30:00.000+02:00

Terwijl Spruitje de kat zich ongegeneerd op haar rug rolt in een klein streepje zon wat mijn zolderkamer binnenvalt, probeer ik te bedenken hoe vrij vrije tijd is. Wat maakt het zo'n blije gebeurtenis als je de tijd voor jezelf helemaal zelf kan indelen?

Ik las van de week een paar artikelen over 'de vrije wil' en mijn persoonlijke conclusie was dat ik niet wil geloven dat de vrije wil zo beperkt is als hij blijkt te zijn. Doe mij maar een illusie van vrije wil.

Ik kreeg een stapel linkjes toegestuurd van allerlei blogs waarop verschillende creatieve geesten hun dagelijkse belevenissen delen en ik vroeg me af of ik eigenlijk wel weet wat er allemaal te doen is in de wereld. Ik noem mijzel creatief, ik doe nou eenmaal een studie die zo heet, maar ik ben toch vooral creatief via gebaande paden. Misschien moet ik deze vrije dagen eens experimenteren met het andersom denken. Laat ik de zaken eens niet efficient en volgens bestaande patronen bekijken.

Het vervelende van tijd indelen is nog altijd dat er en zekere nuttigheidsbehoefte bestaat. Er is altijd huiswerk, er is altijd opruimen, er is altijd een was te draaien, er is altijd een boodschap te doen en er is altijd de noodzaak om sociale contacten te onderhouden omdat je anders eenzaam wordt.

Het schrijven van de verhalen en deze bewerken tot een toneelstuk is een leuke klus maar omdat er nu een plan op is gemaakt wordt de jeuk in mijn hoofd opstandig. De jeuk in mijn hoofd wil blijkbaar zelf bepalen wanneer er iets mee gedaan wordt en het lijkt wel of er nu een kriebel-stop is. Met andere woorden een writers block.

Dus: als het nuttig is om te doen wat je leuk vindt, vervormt dit de zaak zodanig dat je op den duur het gevoel krijgt dat je iets MOET doen waardoor automatisch het plezier afneemt.

Nog zo'n bijzonder fenomeen:

Nu ik een paar dagen vrij ben, kan ik doen wat ik wil. Maar als dat vervolgens betekent dat ik lekker ga lummelen, een boek ga lezen of ga schrijven dan vraag ik me over een paar dagen af of ik mijn tijd niet beter had kunnen besteden. Als ik me deze dagen rot ga rennen om achterstallige zaken op te lossen kijk ik tevreden terug op mijn vrije tijd die ik behoorlijk onvrij heb ingedeeld.

Het is een hype nu: er verschijnen overal artikelen over hoe we ons kapot werken en ons in onze 'vrije' tijd ook nog eens suf rennen, alleen maar om te verbloemen dat we ons suf vervelen.

Gewoon niks doen en je vervelen is een collectieve angst geworden en iedereen moet dus bezig zijn en nog nuttig bovendien. Zelfs een vakantie plannen we in omdat we dan kunnen bijtanken voor weer een jaar hollen en racen. Of we boeken een vakantie vol workshops ter ontspanning.

Best bijzonder eigenlijk en ik vrees bovendien dat ik behoorlijk in deze gedachte pas.

Twee experimenten dus deze dagen: andersom denken en mijn angst voor verveling onderzoeken. Dit is al weer een contradictie: ik ga mijn vrije tijd nuttig besteden door twee experimenten te doen omtrent het nuttig bezig zijn. Zo blijf je bezig.

Ik zit gevangen in een doolhof van nuttigheid, zingeving en haast.

Ik wou dat ik Spruitje de kat was, dan kon ik gewoon ongegeneerd op mijn rug in een klein streepje zon gaan liggen zonder me dit soort zaken af te vragen.

Gompie...

2007-05-08T22:27:00.000+02:00

Zat ik net ff te kijken op de site van the veils om te zien of ze de foto's die ik zondag had gemaakt (en die ik hen gemaild had) toevallig op de site hadden gezet...en...(tromgeroffel)...wie schetst mijn verbazing...(tromgeroffel zwelt aan tot onhoudbare climax) JAWEL!!!
www.theveils.com en dan klikken op gallery en dan op sent from space...
De onderste 3 zijn van mij!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik heb mijn eerste publicatie te pakken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(applaus)

zo maar een zondag

2007-05-06T21:54:00.000+02:00

Van een attente vriendin kreeg ik de tip om vandaag naar Delft te komen omdat de Veils zouden spelen in een platenzaak aldaar. Recht vanuit een vroege dienst rolde ik zo'n beetje Delft binnen. Te laat maar gelukkig waren de mannen van de band ook niet zo stipt en dus was ik nog ruim op tijd ook.

Ik heb jullie al eens eerder geprobeerd warm te krijgen voor de band in kwestie. Ik weet niet hoe succesvol mijn poging was maar ik ben toch geneigd om iets toe te voegen aan mijn verhaal.
Ik heb jullie verteld van de lapsang souchong smaak die de muziek van de Veils achterlaat. Misschien heb ik nog iets groots gezegd over de teksten van de zanger.
Ik heb vast ook wel gemeld hoe de man op het podium staat en een theatraal beeld neerzet van een getormenteerde ziel en een hoed met brede rand.
Daar moet ik nu iets aan toevoegen.

De man in kwestie is slungelig, schriel en leek bij het uitstappen uit zijn busje meer op een verdwaalde rugzaktoerist zonder rugzak. Een beetje geschrokken keek hij de wereld in maar dan het liefst zo min mogelijk. Achterin de winkel werd zijn plekje ingericht.
De man in kwestie zat op een te kleine stoel, wat in elkaar gedoken en verontschuldigend kijkend voor zijn slechte voorbereiding, vroeg hij ons wat we wilden horen. Hij speelde. Hij zong.
Het geluid van een wat dikkere oude man met een leven vol leed achter zich kwam toch echt uit dit kleine lijfje. Vervolgens neemt hij zijn applaus in ontvangst en opeens veranderd het beeld.
Dit is geen man, dit is een jongen. Dit is geen doorleefde ziel, dit is een verlegen puber met lichte ogen en een donker geluid.
Die verwarring bleef. Kwetsbaar als een jongen maar zodra hij begint te zingen ingeleefd en doorleefd.

Bij het verlaten van de zaak was ik blij verrast maar ook teleurgesteld maar in beide gevallen met een zoete nasmaak.

De vriendin in kwestie heeft me aangespoord om toch iets te laten signeren (ik was de cd waarop dit moest gebeuren vergeten in de vroege-dienst-haast) en zo kwam het dat ik schoorvoetend tegenover de man in kwestie stond. Hij stond (weer zo ontwapenend) nog even cdtjes uit te zoeken in de winkel en ik voelde me best een beetje raar dat ik hem hierin stoorde.
En weer die tegenstrijdigheid:
Ik loop op hem af met het gevoel dat ik 'de Artiest' tegemoet treed. Ik vraag beleefd of ik hem even mag storen en direct slaat het beeld weer om: een kleine verlegen jongen fluistert haast geruststellend 'sure...!' Ik leg hem mijn probleem voor; ik heb alleen een tas te signeren bij me en hij vindt het niet alleen 'geen enkel probleem' hij vraagt onzeker en vol verbazing aan mij wat hij er dan op moet zetten... 'my name? or...?' Tja...eh...wat zet een Artiest eigenlijk neer als krabbel?
Met een uiterste concentratie tekende hij langzaam en zorgvuldig zijn naam op mijn tas en bedankte mij vervolgens in plaats van ik hem.

Bij de koffie die we daarna dronken in het naastgelegen café ontdekten we dat hij Finn heet.

Everybody thinks it's something real

ontwikkelingen

2007-05-02T10:17:00.000+02:00

Met dit mooie weer is het haast onmogelijk om niet optimistisch te zijn. Het lijkt ook wel of alles weer even een boost krijgt, precies op de plaatsen waar ik het nodig had.
Het plan wat ik had samen met een paar klasgenoten om een eigen 'zaakje' te beginnen, bleef een beetje in de lucht hangen. Het was een goed idee, het was ook mogelijk, maar er was blijkbaar wat koudwatervrees. De eerste les van het nieuwe blok was innoveren en we vreeesden voor weer een ver-van-je-bed theoretisch blabla vak. De grap is nu dat het vak zo wordt gegeven dat we in groepjes een eigen product moeten bedenken en een manier om dit te 'verkopen'. En dus hebben we onze koppen bij elkaar gestoken, de plannen aangepast en krijgen nu dus professionele ondersteuning bij het opzetten van een onderneming. Want de lessen worden gegeven door mensen die hun vak hebben gemaakt van het ondersteunen van 'sociaal ondernemers'. Dit is dus onze kans om met sereieuze hulp een start te maken.
Nu ben ik dus druk met het (her)schrijven van verhalen, het bewerken van de verhalen tot een theatervoorstelling. Het plan is om 3 voorstellingen te maken met een therapeutische tintje speciaal voor een specifieke doelgroep. Later zullen we voorstellingen op maat gaan maken voor allerlei doelgroepen, op aanvraag. Met die voorstellingen reizen we naar instellingen waarvan de clienten niet in staat zijn, om wat voor reden dan ook, om een theater te bezoeken.

Ik vind het een spannend plan. Ik kan mijn schrijf-behoefte opeens functioneel inzetten. Ik ga spelen. Ik moet decors verzinnen, kostuums ontwerpen...
Klinkt nu natuurlijk alsof ik het allemaal in mijn uppie wil doen, en da's niet waar.
Het verantwoordelijkheidsgevoel is wel heel groot; we zijn maar met 3 en we moeten ons alledrie optimaal inzetten, er is weinig ruimte om verantwoordelijkheden af te schuiven of zaken uit te stellen.
Ik ben ook wel gelukkig met het feit dat we de doelgroep hebben gekozen waar ik nu mee werk. Nu heb ik zo maar de kans om de toegenomen negativiteit in mijn werk om te zetten in iets positiefs. Want eerlijk is eerlijk; ik trek het af en toe gewoon niet meer zo goed. De oneindige stroom aan kinderen met een beperkt verstandelijk vermogen, die steeds net niet helemaal begrijpen wat hen overkomt en waarom, met ieder een triest verhaal. De problemen worden steeds heftiger. Dat laatste is trouwens nog maar de vraag, het feit is dat ik het steeds heftiger beleef. Mishandeling, kinderen die verlaten worden door hun ouders, seksueel misbruik...ik vind het steeds moeilijker en het beinvloed ook steeds meer mijn wereldbeeld. Ik realiseer me dat ik de wereld bekijk door de bril van deze tragische verhalen. Ik vraag me af of andere mensen de wereld nog kunnen zien als een onschuldige plek, een plek vol kansen, een plek waar je veilig kunt zijn. Ik zie overal mensen die het net niet zullen redden of niet gered hebben, ik zie valkuilen voor 'onze kinderen' als ze wat groter zijn, ik zie veel situaties die juist de negatieve ontwikkelingen stimuleren. Wat is er op TV, wat kan je vinden op internet, hoe gaat men met elkaar om? Overal liggen adders onder het gras. Kortom, ik moet echt dringend op zoek naar ander werk om te voorkomen dat mijn wereldbeeld te ernstig verbitterd. Dat is lastig want ik merk ook dat dit werk een heel belangrijk deel is van mijn leven, van mijn identiteit.

Wat wel weer fijn is (om niet te verzanden in gemopper over de wereld en haar onrecht), is dat ik mijn frustraties heb kunnen verwoorden in een opdracht voor school. Daarmee kreeg ik niet alleen een goede beoordeling maar ook het advies om wat meer te doen met mijn 'schrijftalent'. Onze 'juf' (of, zoals dat tegenwoordig heet; onze 'coach') kan hier misschien ook wel wat richting in geven. Want schrijven is wat ik het liefste doe maar het heeft nog geen duidelijke richting, geen kanaal.

En zo, dames en heren, blijkt school tot nu toe weliswaar wat weinig inhoudelijk, het geeft wel allerlei kansen om me te ontwikkelen op andere vlakken.
Dat gevoel, de drang te ontwikkelen en het vinden van mogelijkheden om dat te doen, dat is waarom ik ben gaan studeren en het is bovendien hetgene dat me de mogelijkheid geeft om alle losse eindjes eindelijk eens constructief aan elkaar te knopen. De worstelingen van de laatste jaren waren dus niet voor niets, er is richting aan gegeven.
Ik word er gelukkig van.

Tot blog!

beter een goede buur...

2007-04-20T11:40:00.000+02:00

Hoe klein de wereld van sommige mensen is...
Dinsdag is het maar weer bewezen. Ik kreeg een bezoekje van de inspectie van de gemeente. Ondanks de prachtige smoes over brandveiligheid konden ze niet verbergen dat ze een tip hadden gekregen dat er tussen mijn huis en dat van mijn buurman een deur gemaakt was. Iemand had ze daarover ingelicht.

Het gevoel in de gaten te worden gehouden, ik kan er slecht tegen. Er is maar 1 iemand die weet van de deur hier in de straat en dat is mijn andere buurman. Een oude man die alles van iedereen denkt te weten maar vooral denkt te mogen weten. Hij vertelde me blij dat de tussendeur hem rust gaf. Mijn voordeur gaat niet meer zo vaak open en dicht. Ik weet toevallig dat hij bij elke beweging bij mijn voordeur achter zijn raampje in zijn deur staat te kijken wat er gaande is. Hij weet hoe laat ik weg ga en hoe laat ik thuis kom. Ik gunde hem dat gluurplezier omdat ik dacht dat zo'n oude man verder ook maar weinig te doen heeft in zijn eenzame leven.
Nu blijkt de gemeente getipt te zijn. dat kan maar door 1 persoon gedaan zijn. De bemoeizucht.
De kleine wereld waar hij in leeft.

Ik vind het niet meer zielig dat hij leeft zoals hij doet. Hij had geen last van onze deur. Hij had er zelfs rust door gekregen. Waarschijnlijk teveel rust; hij kon het niet meer allemaal in de gaten houden.

Ik vond het altijd al een seksistische en racistische man maar ik schaamde me voor die gedachte.
Zijn ranzige opmerkingen als ik in korte broek buiten zat nam ik maar niet te serieus want ik bedacht dat je toch iets moet beleven aan sensatie als je zo oud en alleen bent als hij. Zijn rotopmerkingen over de gekleurde medelanders vond ik een toonbeeld van zijn ouderdom; te oud om nog flexibel te zijn in bijvoorbeeld zijn denkbeelden. Ik noemde het angst, onzekerheid.

Van een zielige, oude en eenzame man is mijn buurman opeens veranderd in een smerige, racistische, bemoeizuchtige, kleinburgerlijke verrader.

Beter een verre vriend dan zo'n buur.

stand van zaken...

2007-04-18T09:50:00.000+02:00

even kort: ik zit nu officieel in de sollicitatiemolen...

Spanning en sensatie!

Plotseling...

2007-04-13T18:09:00.000+02:00

Plotseling is het zomer. Geen lente, geen koude ochtenden en een mild middagzonnetje maar op het terras zitten en verbranden. Geen voorzichtige zomerjassen maar in je hemdje.

Plotseling sta ik dus korte broeken te wassen, blijken de rekken met hemdjes in de H&M bijna leeg (op biggetjesroze hemdjes na, maar wie wil dat?) en plotseling drink ik rosé in plaats van rode wijn.

Plotseling had ik er genoeg van. Nouja, plotseling had ik er weer genoeg van; m'n werk.

Gedoe op alle fronten. Het enige gedoe wat me interesseert is het gedoe van de kinderen zelf maar dat gedoe blijkt niet altijd de prioriteit van een instelling of een team.

Al een tijdje zoek ik naar vacatures als sociotherapeut of iets dergelijks; dat wat ik nu al doe dus.

Plotseling besloot ik om eens een andere zoekterm aan te klikken die past bij de opleiding die ik doe. Meer uit nieuwsgierigheid dan dat ik serieus was. Behandelaren/therapeuten.

En daar stond mijn ideale vacature, zo op het eerste gezicht.

Online solliciteren kon. Een uur later had ik een brief met motivatie en mijn CV het internet op gejaagd. Nou willen jullie natuurlijk allemaal weten wat voor functie dat was...

Hou je vast, hier komt een batterij aan afkortingen...

Als ik wordt aangenomen ga ik de volgende trainingen en coaching geven aan autistische kinderen en jongeren en hun ouders/netwerk geven: PRT, PIBA, TEACCH, ABA, DTL en PECS.

Daarnaast neem ik dan plaats in een behandelteam voor kinderen en jongeren met psychiatrische problemen in alle soorten en verschijningsvormen. Dit team coacht ook weer de ouders.

Ik heb het allemaal eens opgezocht maar veel stelt het niet voor, al die afkortingen, maar het klinkt natuurlijk wel leuk.

De kans is natuurlijk groot dat ik de baan niet krijg (al is mijn CV zo'n beetje hun functie-eisen-lijstje) maar de gedachte dat ik best wat hoger in kan zetten dan ik tot nu toe deed, is alvast waardevol.

Plotseling was het ook weer toetstijd op school. Als jullie eens konden meemaken hoe professioneel zo'n HBO opleiding toch te werk gaat...

De gemiddelde basisschool zit beter in elkaar. Aanfluiting op aanfluiting, nu al 3 blokken lang. De toetsdag was weer een nieuw dieptepunt. Maar goed, het eerste cijfer is al binnen en is een 7. Dus lang leve de minder professionele aanpak; ik doe het er goed op.

Plotseling hadden we hier in de Lynckerstraat ook de geest te pakken en zijn we de zolder weer een stukje verder gaan opknappen. Fase 2 voor de jungle-kamer is ingeluid.

Ik hoor van mijn zusje, die ondertussen op Palawan is neergestreken, dat ze een tarsier voor me meeneemt, levend en wel. Voor in mijn jungle-binnen-tuin.

(nee, helaas, dat is een leugen. Of eigenlijk: een wens)

Dag menschen, fijn weekend in de zon (ik zal aan jullie denken terwijl ik hard werk...) en tot blog!

kikker in je bil...

2007-04-02T17:02:00.000+02:00

Het was weer een legendarische aflevering van de 1 april-mop...

Ik heb voor onze kinderen een heuse brief van het jeugdjournaal gefaked waarin stond dat het jeugdjournaal hen zou komen interviewen over hun lievelings-1-april-grap. Dit omdat er op maandag 2 april een thema-uitzending zou komen over '750 jaar 1 april grappen'.

Prachtige brief, ondertekend door meneer Anton Pril, met als handtekening een lastig te ontcijferen: 1 april...

De kinders hebben zich allemaal omgekleed in hun beste pak en hun verhaal ingestudeerd en vervolgens kwam er ook echt iemand om hen te interviewen... (een ingehuurde kennis...)

Dolle pret.

Volgend jaar zal ik wel zwaar de pineut zijn, vrees ik.

Verder kan ik nog melden dat mijn werk inderdaad opgehangen gaat worden, ik ga er binnenkort heen om te overleggen. Okee, eerlijk is eerlijk, ik ga natuurlijk niet in een galerie hangen maarrr...een boekwinkel die regelmatig poetry-slam-achtige zaken doet en bovendien Ingmar Heytze al een paar keer op visite heeft gehad. Ingmar Heytze, voor wie hem niet kent (en zich nu onmiddelijk diep gaat zitten schamen!), is Nederlands beste dichter van het moment.

Als ik er hang meld ik het even. Dan kunnen jullie allemaal naar de boekenwinkel in Utrecht.

Ik stel voor dat jullie dat ook allemaal gaan doen en dan uitbundig complimenten gaan maken voor de prachtige gedichten die er hangen. Je kunt ook afdrukken bestellen van wat er hangt en dat is helemaal fijn. Heb je ook eens een origineel cadeau voor je schoonmoeder of je omhoog gevallen neef.

De drukte in het hoofd is nog altijd aanwezig, al heb ik het nu vooral heel druk met mezelf rust gunnen. Ben de afgelopen week dus wel mijn huiswerk gaan doen maar dan op een terras in de stad met de zon op mijn bleke snuit. Ben dus ook druk geweest met werken maar ik heb vooral blije dingen met de kinders gedaan. Zo heb ik het noodzakelijke een beetje veraangenaamd en heb mezelf op andere momenten gedwongen om te ontspannen door niks nuttigs te doen. Dat vind ik eigenlijk het moeilijkste; stoppen met nuttig bezig zijn. De vraag is hoe ontspannend het dan nog is...

Gelukkig was er een theatervoorstelling die waanzinnig goed was (hij heet 'schone woorden' hou het in de gaten) en wat films.

De tip op filmgebied is 'the prestige'. Zal nu wel niet meer draaien maar huur 'm vooral als ie uitkomt op dvd. Pas nadat de film is afgelopen kan je goed en wel bedenken waar je allemaal met open ogen in bent getrapt...Briljant!

La vie en rose over Edith Piaf is een heel ander verhaal.

Wat een vervelend mens eigenlijk, die piaf.

Dat is ook zo'n grappige ontwikkeling trouwens...

Ik zag ooit, lang geleden, de film over Jim Morrison/the Doors. Ik vond het geweldig; what a guy! Dee gewoon wat hij wilde, was gewoon wie hij was...WOW!

Pas nog eens die film gekeken. Ik heb 'm niet eens af gezien. Wat een egoistische eikel die Jim.

Vervolgens nog een poging gewaagd met 'Ray' over het leven van Ray Charles. Het zal best mooi zijn en geweldig maar ik heb 'm weer niet af gezien; wat een egoistische eikel die Ray.

Dusss...dan maar Edith Piaf. Misschien is het anders als het een vrouw is...?

Nee dus.

De vraag is nu waarom ik het ooit zo prachtig vond, al die eigenzinnigheid en waarom ik het nu zo tergend vind. Ben ik een ouwe zeur aan het worden in de categorie 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' of snap ik het beter? Begrijp me niet verkeerd; ik waardeer nog steeds het vrijgevochtene in den mensch... maar moet dat zo hard?

Tot slot nog een sneu verhaal; een van mijn slangen is dood gegaan. Virusje van het een of ander vrees ik. Ik heb 'm als een soort krakeling-met-kop-en-staart uit z'n terrarium gevist en ik kan je zeggen dat dit best onsmakelijk is.

Nou, ik ga weer in de zon zitten met een doos tissues (hooikoorts-explosie) en ik spreek u allen later.

Tot blog!

de zon is terug

2007-03-25T12:13:00.000+02:00

Met nog een flinke dosis stress in mijn achterhoofd, begint het grootste deel van mijn koppie weer te landen.
Tussen alle paniek van teveel aan mijn hoofd door gebeuren er ook leuke dingen. Ik heb brutaal genoeg gevraagd of ik mijn schrijfsels/fotowerkstukken op mag hangen in een boekenzaak en dat blijkt dus te kunnen. Ik ga op zoek naar de details en logistieke mogelijkheden en dan hang ik dus misschien binnenkort wel in een Utrechtse boekenwinkel.
Hoe cool is dat?

Fijne lente allemaal en tot blog!

vrijdag

2007-03-23T16:48:00.000+01:00

De chaos is nu gestegen tot een kookpunt. Het is een brij van woorden en gedachten die al zo veel energie opslokken dat het haast niet meer tot handelen komt.
Het gekke is; eigenlijk kom ik best redelijk door mijn takenpakket heen. Maar het voelt als zwemmen in een bak met lijm. Het voelt als bijen in mijn bloed. Het voelt als het oog van de orkaan. Het voelt als die berg havermoutpap waar je je doorheen moet eten voordat je in luilekkerland terecht komt.

Luilekkerland is in dit geval het paasweekend want dan ben ik 5 dagen vrij. Achter elkaar. Al weken lang ben ik steeds maar een dag vrij tussen hele ritsen aan diensten en school.

De grote vraag is nu natuurlijk;

WAAR IS DE ZON ALS JE 'M NODIG HEBT?!

Voor iedereen die zich nu direct zorgen gaat maken over burnouts, overspannenheid, stress en emotionele implosies:

wacht daar nog even mee. Ondertussen kunnen we stellen (alleen al door dit blog door te bladeren) dat zo'n periode er bij hoort. k weet dat het sluimert, ik voel dat het gebeurt en ik weet dat het ook weer zakt. Nog een week en ik loop weer zingend door de stad met al mijn opdrachten ingeleverd te genieten van een heerlijke vrije dag.

Spreuk van de week:

Doseren kan je leren.

Tot blog!

Zon!

2007-03-15T18:03:00.000+01:00

Sorry...het is weer zo'n periode...

Werkstukken, essays, nieuwe kinderen op mijn werk, trainingen, vertrekkende collega's, sollicitatiegesprekken met mogelijke nieuwe collega's, OR-vergadering, verslagen, besprekingen, vakgroepvoorzitterschap, boodschappen, de was doen, eten en slapen...

Gelukkig schijnt de zon. Met druilerig november-achtig weer zou een dergelijke drukdoenerij erg moeilijk worden maar de zon motiveert en inspireert blijkbaar genoeg.

De festivalkoorts waar ik vorige keer over schreef is er ook nog. Het wordt in ieder geval een dagje pinkpop zodat ik de smashing pumpkins ga zien. Het wordt toch weer werchter vanwege tori en muse en het blijft natuurlijk altijd lowlands. Lowlands dit jaar wordt weer een geheel vernieuwde versie. De afgelopen jaren is de groep kleiner en kleiner geworden en heeft zich bovendien opgedeeld in kleinere groepen. Dit jaar lijkt het er op dat er nieuwe gezichten op het vertrouwde veldje bij komen. Kan nu al niet wachten.

De jungle-kamer op mijn zolder vordert niet zo... muren zijn gestuct maar het verfblik staat er nog onaangeroerd naast. Misschien dit weekend...?

Ik heb besloten dat ik, waarschijnlijk als zovelen, erg veel baat heb bij een zonnetje. Een tijdje geleden zou een berg werk als ik hierboven omschrijf me nog helemaal in een kramp doen schieten. Deze week zie ik het letterlijk en figuurlijk allemaal wel zonnig in.

Alleen het overzicht...dat raak ik soms een beetje kwijt...

Daar gaan we weer: LEVE DE CHAOS!!!

(en hoera voor de lente...!)

Ik wens jullie veel zonnestralen en tot blog!

kriebels

2007-02-23T13:53:00.000+01:00

Na een paar dagen flinke koorts bekijk ik de wereld nu weer met een redelijk stabiele blik.

Tegelijk met wegtrekkende koortsen komt de zon hier door. Terwijl ik de ramen open heb gezet om m'n slaapkamer te 'ontgriepen' sijpelen de eerste lentegeuren naar binnen. Altijd als deze lichte luchtjes nog stiekem door de stad dwarrelen, komen er kriebels. Voor sommigen zijn dat de lentekriebels die zijn ingezet op valentijnsdag, voor sommigen zijn dat de grote-schoonmaak-kriebels maar bij mij blijken het de laatste jaren fesitvalkriebels te zijn.

Een half jaar geleden kwam ik terug van vakantie en had na 4 dagen Werchter, een week Sziget, 3 dagen Lowlands, een avond Radiohead en een concert van Pearl Jam mijn buik een beetje vol van gitaren, grote ego's en festivalvoer. Ik kon geen grasveld meer zien en geen baslijn meer horen. Zo rond de jaarwisseling realiseerde ik me dat ik toch wel een grote mazzelaar ben; ik heb zo veel leuke, mooie en bijzondere dingen gezien... Zou ik dan toch weer...? NEE.

Genoeg is genoeg, ik had het mezelf gezegd; ik ben klaar met velden vol mensen, dixies, pizzapunten voor woekerprijzen en gehoorbeschadigingen.

Vandaag scheen het zonnetje zo lekker mijn dakraampje in. Ik rook haast de grasvelden en met mijn ogen dicht hoorde ik in de verte het onhandige wan-tssssoe-wan-tssssoe van een soundcheck...

Pinkpop heeft Muse, Korn en de smashing Pumpkins...

Rock am ring heeft ze ook maar dan ook nog Dave Matthews...

Misschien dan toch even op de site van Werchter kijken? NEE!

Werchter is het belabberdste festival; klein, vies en slecht georganiseerd...

Maarrr... ook altijd de beste line-up op dat miezerige veldje bij die stinkende dixies.

Natuurlijk heb ik het wel gedaan, ik heb gekeken.

Muse, Bjork, damien rice, chemical brothers, faithless, metallica, arctic monkeys, the kooks, pearl jam, beastie boys en....

TORI AMOS

En dus, dames en heren, heeft na het griepvirus nu ook het festivalvirus weer zijn jaarlijkse slag geslagen. De kaartjes gaan besteld worden, de platypus wordt schoongemaakt, m'n matrasje, m'n kisten, m'n regenjas, m'n zonnebrand en m'n 100.000 mueslirepen worden weer tevoorschijn getoverd...

Het festivalseizoen staat voor de deur!

Snowboarden

2007-02-19T16:08:00.000+01:00

Zo, daar ben ik weer.
Terug van de sneeuw. Hoewel, sneeuw... Er lag alleen sneeuw heel hoog op de berg, voor de rest was eigenlijk het grootste deel van de omgeving groen. Vogeltjes die vrolijk aan het fluiten waren, bijen die om m'n hoofd zoemden en een warm zonnetje. Het was dus meer een lentesport-vakantie dan een wintersport-vakantie. Toch was het lekker om weer even de bochtjes te oefenen op mijn board, totdat rond een uurtje of twee bijna alle sneeuw een soort bruin/groene slush was geworden.

Nu ben ik dus weer thuis, in een grauw Nederland en ik ben een griepje en een job-offer rijker. Over die mogelijke baan later meer, eerst een 'orienterend gesprek' afwachten.

Ik duik dus maar weer eens mijn bedje in...lang leve het 'verval'.

Tot later allemaal!

sneeuw

2007-02-08T11:33:00.000+01:00

Terwijl de sneeuw hier in grote vlokken naar beleden dwarrelt sta ik al mijn warme kleren in een grote rugzak te proppen. M'n board is geslepen en in de wax gezet. M'n nieuwe jas gaat vandaag getest worden in hollandse sneeuw en m'n skibril is gepoetst. Ik ga snowbaorden in Oostenrijk.

Het waren weer drukke weken. Veel gewerkt, toetsen afgerond en druk bezig in m'n twuis. (aangezien ik nu in twee huizen woon kan ik niet meer spreken van een huis...)
Het plan voor een creatieve BV is concreter geworden, we hebben al een naam en een plan. Binnenkort meer nieuws over deze nieuwe onderneming.
Ondertussen is mijn bloed onderzocht op allerlei vreselijk aandoeningen en ziektes maar ik blijk kerngezond en dus is al mijn spier- en gewrichtsleed te wijten aan....verval.
Ik val gewoon langzaam uit elkaar vrees ik. Een weekje snowboarden zal me goed doen...

Morgen stap ik voor 17 uur in de trein om zaterdag aan te komen in Brixen im Thale. Er ligt hier in Den Haag nu, na een uurtje sneeuw, al net zo veel sneeuw als er daar in maanden is gevallen dus ik ben benieuwd...

Ik ga verder met de laatste inpaksels en spreek u allen later.

Zij die gaan boraden groeten u!

Londen calling

2007-01-23T12:50:00.000+01:00

Zo. Gisteren terug gekomen van een lang weekend Londen.

Van alle dagen in het jaar dat we hadden kunnen vliegen, vlogen wij op de dag van een weeralarm en windkracht 10.

Zo kwam het dat we vol spanning de schermen in de gaten zaten te houden tussen grote hoeveelheden strandende reizigers. Tussen allerlei gecancelde flights hadden wij alleen maar 5 uur vertraging. Dat viel dus reuze mee. Na een vlucht die begon en eindigde met bijzonder veel turbulentie zaten we vervolgens nog ruim een uur vast in het vliegtuig omdat de vliegveldmensen van Gatwick hadden besloten dat de slurven te kwetsbaar waren in de storm. Eerder die dag waren er 4 mensen flink gewond geraakt toen een slurf wegwaaide. Vandaar dat wij moesten wachten op een momentje met minder windkracht.

Daarna trokken we vol goede moed richting trein. Het hele netwerk lag plat of in ieder geval flink in de war vanwege omgewaaide bomen op rails en andere stormongemakken.

Zo begon ons relaxte weekend wat stressvol.

Gelukkig was het de dagen daarna hooguit winderig maar wel zonnig.

Toch denk ik nog wel een keer na voordat ik weer de oversteek maak; vorig jaar werden onze toeristische plannen gedwarsboomd door een walvis in de Thames (die we wel van dichtbij hebben gezien), nu was er een heuse storm die de start wat ingewikkeld maakte.

Londen is leuk, engelsen vind ik persoonlijk ingewikkeld. De beleefdheid maakte me nerveus; ik voelde me een olifant in een porseleinkast, zo nu en dan.

In Londen hebben we een dagtocht gemaakt van ons bezoek aan Tate modern.

We hebben hartstochtelijk geprobeerd om een theatervoorstelling te boeken maar we liepen vast op volgeboekte theaters of bizarre prijzen.

Het is toch verbazingwekkend; zo veel theaters en zo weinig vrije stoelen.

We hebben nog even rondgekeken in the national gallery; een mooie tentoonstelling met foto-portretten(waar een intrigerende close-up van Michael Jackson hing die toegelicht werd door een chirurgie-student die er toevallig ook was... er bleek werkelijk niets meer origineel aan het hoofd van Michael en er lopen bijzonder veel lelijke littekens over zijn hele snuit). er was ook een minitentoonstelling met foto's van de Pet Shop boys... ik werd er blij van.

We hebben natuurlijk ook nog even op de 0-lijn gestaan in Greenwich, wat weer zo'n bijzonder plekje is waar bergen toeristen allemaal dezelfde foto maken. Wij dus ook.

Het blijft een vreemd gegeven; een streep op de grond, een torentje of een simpele stip en toch zijn dat soort plekken een magneet voor digitaal klikkende toeristen van over de hele wereld.

Iedereen vindt het stom, overdreven, te gekunsteld en toch... we staan er allemaal even ongemakkelijk hetzelfde plaatje te schieten.

Hoewel ik Londen echt wel een leuke stad vind, was ik erg blij om gisteravond laat in mijn eigen bedje te kruipen, met een kat op mijn kussen en een berg was in de badkamer.

Nu zit ik weer achter mijn eigen pc, met mijn eigen thee in mijn eigen beker en ga waarschijnlijk straks weer naar mijn eigen Albert Heijn om mijn eigen eten te maken.

Ik begin weer te hechten aan mijn eigen routines, mijn eigen plek en mijn eigen ritme.

4 dagen in het huis van een ander, slapen in een bed van een ander, drinken uit de koelkast van een ander, eten van de borden van een ander en douchen onder de (heel lekkere) douche van een ander... het was leuk en ik vond het erg fijn dat ik zo'n plekje had in Londen maar er gaat plotseling niets meer boven mijn huis, mijn bed, mijn koelkast en mijn douche...

Word ik oud? Word ik gezapig? Word ik knus en kleinburgerlijk? Of heb ik gewoon eindelijk weer een thuis-plek?

Het is wel grappig hoe kleine en grote gebeurtenissen me soms aan het peinzen maken over kleine en grote vragen in het leven.

De beleefdheid van mensen zoals in Londen is zo'n voorbeeld. Het is fijn als mensen zo respectvol met elkaar omgaan maar klopt het ook? Ik heb nog niet eerder zo veel ranzige roddels en valse sensatieverhalen gelezen als in de kranten in Londen. Hoe past dat bij de beleefdheid, de gereserveerdheid en het overdreven respectvol met elkaar omgaan?

En wat mij zo nerveus maakte is misschien ook wel precies dat; klopt het? als iemand tegen me opbotst en sorry zegt vind ik dat heus wel prettig, netjes. Maar het overdreven ge-excuseer als iemand er langs wil, maakte me voortdurend op mijn hoede; sta ik niemand in de weg?

Moet je overal sorry voor zeggen of mag je er ook vanuit gaan dat je elkaar niet moedwillig in de weg staat en op basis van dit 'vertrouwen' stoppen met dat ge-sorry? Hoe vraag je aan een engelsman/-vrouw iets simpels zonder dat het bot en brutaal lijkt? Dat gaat dus niet zo snel, er moeten beleefdheden aan geplakt worden en het moet ingekleed worden met allerlei beleefdheden om te voorkomen dat de ander denkt dat je hem of haar niet respecteert. Kan je er niet gewoon op vertrouwen dat dit respect er sowieso wel is?

En een andere vraag: wat zoeken we toch met z'n allen? Waarom reizen zo veel mensen zich op hetzelfde moment helemaal suf om ergens anders iets te beleven? Wat maakt dat we zo graag in andere landen rondneuzen? Ik ben vast niet de enige die blij is om weer thuis te komen maar waarom ging ik dan weg? Waarom gaan we allemaal weg om weer thuis te komen?

2007

2007-01-04T11:36:00.000+01:00

Allereerst natuurlijk hartelijk 2007!

Na een week geschudde hersens is 2007 toch nog best aardig van start gegaan.

In vliegende vaart weliswaar, maar toch...

Een week uit de roulatie zijn betekent toch ook een week opgestapeld (school)werk en ik had me niet kunnen voorstellen wat een weekje niet mobiel zijn me zou kosten aan nauwelijks in te halen zaken.

Ondertussen is er wel veel veranderd en dat terwijl ik er bij zat en er hooguit naar keek.

We hebben een deur op zolder...

Misschien is het naief maar ik had werkelijk niet stilgestaan bij de invloed daarvan. Ik dacht aan de praktische voordelen: ik heb nu een badkamer, dat was het voornaamste.

Maar alleen dat simpele gat (de deur moet eigenlijk nog geplaatst) met mooie kozijnen er omheen heeft het gebruik van beide huizen aanzienlijk veranderd. De katten gebruiken nu twee huizen als 1 huis en wij blijken ze in dat voorbeeld te volgen.

Bovendien ligt mijn deel van de zolder nu zo overhoop dat we maar zijn begonnen met het afbreken van oude delen en straks gaan beginnen met het opknappen.

9 zakken puin na de start van het doorbreken woon ik dus eigenlijk gewoon samen met de buurman, die nu mijn buurman dus niet meer is.

Hoe je leven kan veranderen door 9 zakken puin uit je huis te laten slopen...

Het is een bijzondere start van het nieuwe jaar.

Een nieuw jaar wat ik meestal start met een stapel goede voornemens en plannen.

Dit jaar is dat ook al anders gegaan. Ik hoop voor mezelf dat 2007 een beetje doorgaat zoals 2006 eindigde, met uitzondering van de hersenschuddingen en kneuzingen, en heb dus geen goede voornemens nodig om een nieuw doel te bereiken.

Voor het eerst vind ik dat ik het allemaal wel aardig doe, al zie ik heus wel verbeterpuntjes.

Het roer gaat eens niet om op 1 januari. Ook dat is bijzonder.

Iets in me zegt dat dit nog best eens een bijzonder jaar zou kunnen worden.

kneuzig

2006-12-20T10:28:00.000+01:00

Het is weer eens heel bijzonder gelopen...
eerst kneus ik mijn pols om vervolgens mijn hersens te schudden door tegen een zolderbalk te lopen...
Tot overmaat van ramp doe ik dat aan het begin van mijn vakantieweek zodat ik helemaal niet blij rondhobbel maar sip op de bank lig.
Vandaag begint de aannemer met het uithakken van de deur op zolder. Sterker nog, terwijl ik dit schrijf hoor ik boven de eerste klappen vallen...
De afgelopen dagen heb ik met een draaihoofd mijn spullen alvast zo veel mogelijk naar de buurman gebracht, voor zover van badkamer-toepassing, en mijn zolder helemaal leeg getrokken. Een klusje van hooguit een paar uur maar nu opeens 3 dagen werk.
Ik ben boos. Boos op mijn hoofd omdat het zo schudbaar is, op de balk waar ik tegen aan liep maar vooral op mezelf omdat ik er tegenaan liep.
Ben ff niet zo goed in relativeren.

Zo. Even lekker gemopperd. Nu ga ik weer terug naar de bank, het flikkeren van m'n scherm gaat weer pijn doen. Tot de volgende keer, als ik het flikkeren niet meer opmerk.

Tot blog!

deur

2006-12-08T17:06:00.000+01:00

Tijd voor tromgeroffel en applaus...
Het gaat gebeuren.
Het is zover.
Het komt.
De deur!

Tussen mijn zolder en die van de buurman komt een deur. Mijn douchecabine die al haast vanzelf aan het vergaan is, mijn wastafel die al haast vanzelf van de muur komt...ze kunnen weg.
Morgen komt er een meneer langs om te kijken hoe en voor hoeveel hij de muur die onze huizen nu nog scheidt, verrijkt kan worden met een deur. Over twee weken is het als het goed is dan ook geregeld. Niet meer door regen en wind buitenom lopen met huisraad. Dan heb ik een echte badkamer in huis en hebben we samen opeens een dubbelhuis.

Dan, nog voor het einde van het jaar, zijn we officeel officieus samenwonende buren.
Een nieuw tijdperk wordt ingeluid...

December

2006-12-06T10:23:00.000+01:00

Het is al weer december...
Met zo'n 11 graden buiten voelt het nog steeds als herfst.
Sinterklaas had het makkelijk dit jaar, geen bevroren daken, geen sneeuw en hagel. Hooguit wat vertraging door blaadjes op het dak of het boek wat weer eens kwijt was.
En nu zit hij weer op zijn stoomboot terwijl wij allemaal de laatste pepernoten opeten en met onze cadeautjes spelen. Op naar de kerst. Ik verwacht binnenkort toch bittere kou, sneeuw en ijs. Anders smaakt de gluhwein toch anders.
Ondertussen heb ik al mijn opdrachten weer terug gekregen van de juffen en de meesters van mijn school. Alles ruim gehaald. Flinke ego-boost. Tegenwoordig heb je in het HBO geen suffe tentamens meer, niets meer uit je hoofd leren. Alles moet verwerkt worden in opdrachten, verslagen, presentaties, essays en andere schrijfsels. Ik ben dus plotsklaps veranderd van een zesje-hakken-over-de-sloot-type in een ruim-voldoende-makkelijke-een-8-type.
En we krijgen ook niet meer alleen een cijfer; we krijgen allerlei soorten beoordelingen en altijd met een heel verhaal aan feedback. Dat is dus steeds een lang-leve-marjolein-moment.
Opeens staat het hele gebeuren dan ook in een ander licht; okee, ik vereenzaam langzaam al schrijvend achter mijn pc, maar de tijd die ik investeer wordt veel meer erkend en gewaardeerd.
Ik heb niet, na weken werk, gewoon een 8 maar een 8 en 'een actieve en opbouwende houding en een bijzonder vermogen om helder en eerlijk te reflecteren'. Dat laatste klinkt toch beter.
Mijn werk wordt ook inhoudelijk beoordeeld en krijg ik niet alleen een cijfer voor mijn informatiereproductie.
Hoera voor het 'nieuwe leren'!

Vorige week had ik mijn eerste 'solo'presentatie. Ik heb nog nooit in mijn eentje een presentatie gegeven en al helemaal niet een dramapresentatie. Ik was van tevoren natuurlijk wel weer in de stress; writers block, angstzweet over of ik de opdracht wel goed interpreteerde en plankenkoorts. Toch leuk dat het uiteindelijk dan toch weer makkelijker gaat dan ik had verwacht.

Kortom; op schoolgebied gaat het eigenlijk makkelijker en beter dan verwacht. Vandaag rust ik dan ook op mijn lauweren met het rustige gevoel dat ik er wel kom, uiteindelijk.

De plannen met het creatieve BV groepje krijgen ondertussen ook steeds meer vorm.
We gaan een creatieve workshopweek organiseren in de zomervakantie.
Het eerste plan was een kampeerweek, er is nu al een optie op een hotel in Oostenrijk en er is een kleine kans dat het plaats gaat vinden op een zeilboot in Griekenland...
Hoe balletjes kunnen rollen...

Nou, ik ga maar eens wat achterstallig huishoudelijk onderhoud wegwerken, ik spreek u allen binnenkort weer. Laat vooral even weten wat er nog aan leuke plannen ligt. en vergeet niet na het lezen ook even een berichtje achter te laten, dan weet ik in ieder geval tot wie ik mij richt.

tot blog!

achter de wolken...

2006-11-26T10:52:00.000+01:00

Tussen alle, al dan niet zelf verkozen, chaos onstaat soms ook zo maar iets moois.
Dat is dan ook de les van de laatste dagen; ik mopper me suf op de drukte en het gebrek aan tijd maar ondertussen komen er ook allerlei nieuwe dingen op mijn paadje.

De plannen die ik in mijn leven allemaal gemaakt heb, zijn niet meer te tellen. In willekeurige lades liggen stapels uitgewerkte ondernemings-plannetjes, van theatercafé tot improvisatiecursus en van theatervoorstellingen tot kindertoneel-vakantiekampen. Ieder plan ontlokte aan de mensen om mij heen altijd waarderende geluiden maar ook praktische vragen die redelijk ontmoedigend bleken te werken. Uitzonderingen daargelaten vond ik altijd de realistische vragenstellers die met de beide benen stevig op de grond mijn plannen uit de lucht schoten. Begrijp me niet verkeerd; al die mensen beschikten over een veel realistischer beeld van de zaken dan ik heb en alle vragen en adviezen waren stuk voor stuk goed bedoeld.

Ik schreef al eerder dat ik nu een paar mensen heb gevonden in mijn klas die net zo hard dromen en plannen maken als ik dat doe. Het feit dat er mensen dromen als ik, was al als een warm bad. Die dag waarop de plannen uit onze hoofden plopten was, en is nog steeds, een energieboost. Het hield dan ook niet op bij die ene dag, de ideeen ploppen nog dagelijks.
Een van die plannen die ontstond was, dacht ik, een groots plan. We zouden er met z'n allen een vakantie aan moeten wijden, wat ook voor partners en familie nogal veel impact heeft. En er zit een zeker risico aan; het kan ook mislukken...
Voorzichtig heb ik het plan voorgelegd aan de anderen en wie schetst mijn verbazing?!
Iedereen was in 1 klap enthousiast! Geen ja-maar, geen kritische vragen, geen voorwaarden...
Ik word er blij van...mensen die de mogelijkheden zien en van plan zijn om eventuele hindernissen niet bij voorbaat te laten ontmoedigen maar die hindernissen wel gaan nemen als we daar zijn.

Ik ben eindelijk eens op de goede plek, op het goede moment...
Zelfs al loopt het anders, zelfs al gaat het hele feest niet door, ik heb weer even gezien dat dromen, plannen en ambities niet per definitie onhaalbaar zijn als ze net even buiten de gangbare verwachtingen liggen.
Dus het is niet persé naief om me te richten op de zon achter de dikke, grijze wolken die nu overdrijven. Ze schijnt toch wel, of ik haar nou wel of niet zie. Het is een kwestie van vertrouwen...

hm...

2006-11-22T11:51:00.000+01:00

En het is alweer woensdag...
De dagen vliegen voorbij. Ik vraag me steeds maar af hoe het kan dat het sneller gaat dan ik bij kan houden terwijl ik het tegelijk ook weer wel bij lijk te houden. Het wordt wel een beetje penibel allemaal. De tweede periode op school is vorige week al begonnen en het begon meteen goed. Gisteren had ik mijn eerste drama-presentatie. Dat kostte me een weekend eenzame opsluiting van tevoren om het voor te bereiden. Twee dagen van piekeren en peinzen, schrijven en herschrijven, weggooien en opnieuw beginnen...tragisch...
Gelukkig ging het op het goede moment ook helemaal goed, ik was eigenlijk wel gewoon trots op het resultaat. Er is alleen geen tijd om op mijn lauweren te rusten, de volgende opdrachten staan alweer op mijn studiedeur te bonzen. Projecten, verslagen, mediaopdrachten, onderzoeken...Af en toe vraag ik me af hoe ik dit de komende jaren ga volhouden maar tot nu toe is het het uitzicht aan het einde van de rit wat me motiveert om over het toekomstige leed heen te kijken.

Ik ben overigens afgelopen vrijdag nog wel naar het crossing border festival geweest. Het wemelde er van de BNers die er cultureel verantwoord met een plastic flesje rode wijn sjokten tussen optredens en voorlezende dichters. Mij viel het een beetje tegen, eerlijk gezegd.
De rode wijn uit het plastic flesje was goed, daar lag het niet aan. Maar het was mij te onoverzichtelijk allemaal. De chaos van bijvoorbeeld Lowlands is nog altijd overzichtelijker, ookal zijn dat veel meer optredens verdeeld over veel meer podia. The Veils worstelden ook met het cultureel georienteerde publiek, net als ik. Iedereen stond doodstil met het wijntje in de hand te kijken naar de verschillende optredens. Geen gejuich, geen dansende mensen en vooral geen meezingen. The Veils kwamen dus lang zo goed niet uit de verf als ik had gehoopt. Maar het was leuk om ze nu eens van dichtbij te zien. Wat dan weer wel heel leuk was, was het optreden van Scott Matthews. Lekker loungend geluisterd naar een man met gitaar. John Mayor, eat your heart out!
Verder was er ook een optreden van Stuart A. Staples maar aan het einde van de avond viel ik daarvan in slaap...

Dat was ook meteen mijn enige outdooractiviteit deze week...zal je zien; ga je eens de deur uit, val je er in slaap!

Voor iedereen die zich door mij verwaarloosd voelt de laatste tijd: ik doe het niet met opzet, ik ben jullie niet vergeten en ik vind jullie ook niet stom...ik leef ook nog, ik ben niet ernstig ziek (voor zover ik weet) en er komt vast wel weer een dag dat ik jullie allemaal weer even spreek.
Ik moest me vanmorgen zelfs weer opnieuw voorstellen aan mijn katten en als ik niet uitkijk weet straks zelfs mijn buurman niet meer hoe ik er ook al weer uitzie.

Tot zover, voorvandaag.
Tot blog!

Donderdag verwonderdag

2006-11-16T16:45:00.000+01:00

Het nieuwe blok is begonnen. Dat betekent een stapel nieuwe opdrachten. Ik verwonder me over mijn gebrek aan stress.
Vandaag voor de 3e keer op rij opgestaan rond 06.oou...ik verwonderde me over mijn energie van vandaag.
Vervolgens de dokter maar eens gebeld en langs gegaan omat de holtes weer pijnlijk zijn.
Die twijfelde aan de diagnose van de invaldokter (haha! zie je wel! ik zei al eerder dat dat geen succesverhaal was..!!) en dacht dat deze 'aangezichtspijn' wel eens te maken kon hebben met problematische zenuwen in mijn gezicht. Dus hop in galop naar het ziekenhuis voor foto's van de holtes om dat uit te sluiten. Ik verwonderde me over hoe je tegenwoordig geen ponskaartje meer krijgt maar een digitale pas compleet met foto. Ik verwonderde me over hoe verkeersslachtoffers tussen het algemene ziekenhuispubliek worden gereden (ik was natuurlijk weer direct in shock...) en ik verwonderde me over de foto's van mijn hoofd. Ik mocht namelijk even meekijken en ik zie er echt heel gruwelijk uit van binnen, net als iedereen. Overigen zagen mijn holtes er angstig leeg uit. Dat vond de radiologe ook...ik hoor hier dus binnenkort meer van terwijl ondertussen mijn hoofd rustig uit elkaar spat van kloppende pijnlijkheden. Voor mij met mijn licht hypochondrische instelling zijn dit soort situaties behoorlijk eng.

Afgelopen dinsdag heb ik me ook al flink verwonderd. Op school ontdekte ik dat er een aantal
mensen zijn met dezelfde plannen en dromen en plotseling ontstond er een enthousiaste sfeer waarin we plannen maakten en het ene idee volgde het andere in razend tempo op. Theater, muziek, therapeutische zaken...alles rolde door mijn hoofd en blijkbaar ook door dat van anderen. Verwonderlijk hoe dat energie kan geven.
Vervolgens heb ik weer iemand gesproken die in dergelijk zaken meer bekend is en opeens kreeg ik e-mailadressen van profs op dit gebied... Hoe een bal gaat rollen door zo'n klein, simpel zetje...verwonderbaarlijk...
Wat het gaat worden weet natuurlijk niemand maar er is in ieder geval een proces in gang gezet en er is een creatieve denktank ontstaan.
Ondanks de fysieke rem die er nu op zit, bruist het allemaal weer in m'n kop. Of het nou werkelijk wat wordt of niet; ik weet weer hoe het ook kan zijn. Dingen maken, verzinnen, dat dan weer delen en weer verder verzinnen... ik geniet er van.

De Willem Wever vragen van vandaag, tot slot:
Wat zit er in je holtes als er geen onsteking in zit en waarom zijn ze er?
Wie gelooft er nog in Wouter Bos? En wie ziet er sowieso door de verkiezingsbomen nog het politieke bos?
Waar blijven de muggen als het geen muggenweer meer is? Als ze massaal sterven, hoe komen ze dan weer terug in de zomer? En als ze zich ergens terugtrekken, waar doen ze dat dan toch?

Tot blog!

Jippie!

2006-11-08T10:38:00.000+01:00

Dames en heren jongens en meisjes...(tromgeroffel)....er is iets bijzonders gebeurd....
Met mijn nog slaperige hoofd kijk ik zojuist mijn blogje even in. Er blijkt een antwoord op mijn bericht van gister. Een lang antwoord. Een antwoord op mijn verhaal en ook nog eens op mijn Willem wever vragen...Ik ben gelukkig. Tevreden.
Het is jammer dat het een anoniem antwoord is anders kon ik de plaatser ervan loven en bedelven onder enthousiasme maar dat moet ik dan nu maar in anonieme richting doen. Bij deze dus.
Het is waar, de chaos-theorie is zo breed als je wilt en het antwoord op alle vragen als je even je best doet. Hoe dan ook; het was prettig om even een helder antwoord te ontvangen. Naast het bevredigende gevoel dat er op de vragen een antwoord is, blijkt het ook een prettig gevoel dat er iemand meedenkt. Dus: bedankt, een beetje denk-uitdaging is prettig.

Nog even over The Veils: ik ga er dus heen. Als er nog kaarten zijn voor Crossing Border, ga dan vooral ook even kijken. Naast the veils is er nog meer te beleven, al zegt het me nu allemaal nog even niet zo veel. In het kader van de 'chaos' laat ik me maar gewoon verrassen.
Verrast worden is tenslotte best leuk, zo bleek wederom toen ik zojuist mijn blogje opende.

Tot blogs!

Vier de chaos!

2006-11-07T16:52:00.000+01:00

Na een zinloze schooldag, vorige week, ben ik met mijn cameraatje het bos ingegaan. Tussen de schietoefenende soldaten en de buien door lukte het me om nog wat plaatjes te schieten voor mijn verzameling. Eenmaal thuis bleek mijn writers block opgeheven en heb ik mijn laatste opdracht afgemaakt. Alles is donderdag ingeleverd. Tot mijn grote blijdschap was ik het afgelopen weekend eindelijk weer eens vrij en behalve een avondje in de kroeg heb ik lekker helemaal niets gedaan. Niets betekent in dit geval: niets nuttigs. Mijn avondje kroeg was overigens een bijzondere avond. Het was de eerste avond van het Langweiligkeit festival. Ik was er met een vriendin, die ik vooralsnog maar even anoniem houd omdat ik niet weet hoeveel behoefte ze heeft aan exposure, en we hebben intens genoten van een paar bizarre, experimentele bandjes. Bewonderenswaardig hoe sommige mensen schaamteloos misplaatst durven te zijn...
Inspirerend ook...

Vandaag was het toetsdag op school. Je zou zeggen dat dit een serieuze zaak is. Onze toets was een rollenspel om te laten zien hoe gespreksvaardig we zijn. Dat werd opgenomen op video met een camera die al eerder heeft bewezen geen fantastische audio te produceren. Deze video gaat bekeken worden door de docente die vandaag afwezig was en zij gaat het geheel beoordelen.
Ben benieuwd hoe zij onverstaanbare video's gaat beoordelen op de gespreksinhoud en bijbehorende interventies.

Op weg naar huis bekroop mij haast een vakantiegevoel. Alle opdrachten ingeleverd en de toets gedaan...vrijheid! Maar we kregen ook het rooster voor volgende week en dat drukt me met mijn neusje op het feit dat de chaos gewoon opnieuw zal beginnen.
Daarom heb ik een besluit genomen: ik vier voortaan de chaos. Ik hou van de chaos. Ik laat mijn behoefte aan structuur langzaamaan maar varen en laat mij kopje onder zakken in de chaos.
Ik bevecht niet langer mijn structuurbehoefte, ik strijd voor meer chaos. meer. Meer. MEER.
MEER! Hoera voor improvisatie! Hoera voor onvoorspelbaarheid! Lang leve de onregelmatigheid!

En nu ga ik maar even heel onvoorspelbaar verder werken aan het spel wat ik aan het maken ben voor mijn wintersportvriendjes en - vriendinnetjes...

Ik spreek u allen weer als de chaos weer hoogtij viert!

Maar ik laat jullie niet achter zonder de Willem Wever vragen van vandaag:
- Waarom/waardoor is Beau van Erven Dorens eigenlijk een BN-er?
- Waarom zijn de bolletje-eindeloos-koekjes met yoghurtsmaak niet meer te koop?
- Hoe weet je zeker dat een bodemloze put ook werkelijk bodemloos is?

Gegroet!

Het is weer maandag...

2006-10-30T10:45:00.000+01:00

De wintertijd is ingegaan...
Ik weet nog niet echt wat ik er van vind. Dat het vroeg donker is, maakt dat de kaarsjes langer aan kunnen en ik heb er nogal veel dus dat maakt het erg gezellig. Vroeg donker is ook vroeg gezellig in huis, dikke sokken, de kachel die zachtjes knettert, warme chocolademelk bij de Ruiter in plaats van rosé op het terras, stevige warme hapjes in plaats van frisse salades en stevige rode wijn in plaats van lichte frisse drankjes.
Het is ook speculaas, chocolade en kruidige thee. Het is ook diep in je jas weggedoken door de donkere stad lopen, regen die in spannende patronen rond de lantarenpalen giert. Het is ook gierende wind langs het dak als je warm en opgekruld onder je dikke dekbed ligt met een dik boek. Het is ook opspattend schuim rond het havenhoofd en metershoge golven die beuken op het strand. Maar aan de andere kant is het ook stinkende natte spijkerbroeken, rillen van de kou, je handschoenen vergeten en op elke straathoek rondvliegend afval wat in de storm veranderd ik projectielen. Het is ook kiezen om binnen te blijven in plaats van de straat op gaan om anderen te gaan ontmoeten. Het is ook in het donker de deur uit gaan en in het donker weer naar huis terug gaan. Kortom...ik weet het nog niet.

De afgelopen week stond verder in het teken van de strijd tegen de pus in mijn kop. Ik heb zo veel medicijnen gekregen dat ik het gevoel heb vol chemicalien te zitten en de afgelopen week dus maar uit milieu overwegingen op de chemobox heb geplast. Ondertussen is mijn hele mond en slokdarm opengebrand door die rotzooi waardoor alles maar dan ook alles wat ik eet of drink, voelt als happen pure sambal. het enige wat zonder noemenswaardige problemen naar binnen kan is vla. Vla vind ik vies. Vla, water en chocolademelk. Geen warme chocolademelk natuurlijk want dat brandt dan weer. Kortom; van de regen in de drup. Of: van de pus in de vla.

Of er ook nog goed nieuws is? Ja hoor, genoeg. Ik heb op 1 na al mijn schoolopdrachten voor deze periode af. Die ene zou de makkelijkste en de leukste moeten zijn maar ik heb last van een soort writers block. ik moet drama activiteiten verzinnen voor de kinders op mijn werk. dat doe ik dagelijks, al improviserend, maar nu ik het vast moet leggen en uit moet leggen, loop ik vast.
Mooie boel, mijn verzinhoofd laat me ernstig in de steek. Maar goed, ik heb nog even.
Ik heb mijn eerste therapeutische sprookje geschreven, ook goed nieuws. Ik heb het aan een speltherapeut op mijn werk gegeven voor feedback. Ze was in ieder geval erg enthousiast over mijn mondelinge samenvatting dus wie weet wat er nog van komt. Een therapeutisch sprookje is in mijn geval een verhaal waarin ik de problematiek van een kind in een sprookjesachtig verhaal verpak. Voor het kind niet altijd direct herkenbaar maar onbewust natuurlijk wel een herkenbaar gegeven. In het sprookje wordt het concreet terwijl dit in het echte leven niet altijd lukt bij kinderen. Leek me een leuke, nieuwe manier om ergens naar te kijken. Maar wat bleek? Ik heb het wiel zitten uitvinden (wat trouwens lang niet zo demotiverend is als men wel denkt. Een uitvinding blijft hoe dan ook voelen als een uitvinding) want de speltherapeut in kwestie bleek een heel pak kopietjes voor me te hebben over een methode die 'symbooldrama' heet...precies hetzelfde maar dan aan de hand van al bestaande kinderboeken. Maar de mijne is lekker toegespitst op een bepaald probleem, da's dan weer mijn voordeel.
Mocht ik hierdoor alsnog het schrijversvak inrollen dan zal ik jullie allemaal een gesigneerde versie van de eerste uitgave doen toekomen. Dan moeten alleen al die anoniempjes die hier berichtjes achterlaten zich wel even bekend maken.
Verder ben ik bijna klaar met mijn langste film ooit. Ik heb dit keer de vakantiefoto's achter elkaar geplakt en zo zijn de traditionele vakantiekiekjes opeens een wonder van beeld en geluid geworden. Okee, dat is wat overdreven maar ik ben nu toch echt tevreden over mijn geknutsel.

Ik heb ook nog geknutseld met schaar en papier en mezelf voor het komende jaar een heuse 'marjolein meets radiohead agenda' aangemeten. Zo wordt plannen en afspreken opeens een feest. Dus kom maar op met leuke plannen. Ik ben sowieso wel benieuwd wat jullie allen bezighoudt. Het is heel lief dat jullie zo op mijn verhalen reageren maar er mag ook best 'een stukje eigen beleving' in zitten.

Tot slot nog de Willem Wever vragen van vandaag:
Kunnen vliegen ook verkouden worden?
Hoe voelen de stekels van een egel? (ik zag er gisteren eentje rennen in de tuin op mijn werk maar ik kreeg 'm net niet te pakken om even te voelen)
Naar wie of wat stuur je je poetische/beeldende huisvlijt als je wilt weten of het uitgegeven kan worden? (omdat je geld nodig hebt)
Waar komen de plotselinge verhalen e.d. vandaan die opeens in je hoofd opborrelen?
Hoe zorg je dat je tong weer normaal wordt als de bovenste laag er vanaf geschraapt is door heftige antibiotica? (of heb ik gewoon chloortabletten geslikt?)

Ik wacht met spanning op de antwoorden...

helaas...

2006-10-20T12:13:00.000+02:00

Geen bioscoopbezoek maar een doktersbezoek deze week...
Mijn eigen, gemoedelijk huisarts, met een spreekkamer als een te vol gepropte huiskamer,
had alweer vakantie dus ik werd via het bekende alfabetsysteem doorgestuurd...
Twee blokken verder vond ik een praktijk met mijn vervangdokter erin. Kil, wit en zakelijk.
De dokter vond mijn verhaal minder boeiend dan mijn geboortdatum en adres... Nog erger; hij gaf me niet eens een hand, liet me niet uitpraten en vroeg niet hoe het op m'n werk ging en of ik nog op vakantie ga. Dat doet mijn eigen huisarts altijd wel en hij vertelt ook altijd over zijn eigen tripjes. Heel gezellig dus. Mijn eigen dokter stelt een hele stapel vragen nadat hij me lekker mijn eigen verhaal heeft laten vertellen. Mijn eigen brombeer-huisarts is een held. Hij luistert, vraagt en komt altijd met een doeltreffende, serieuze oplossing. Deze vervangdokter loste mijn probleem op zich ook wel op...
Hij stelde 3 vragen en trok de conclusie.
Een paar ontstoken holtes en dus een smerige antibioticakuur. Ik bof maar.
Via de supermarkt (druiven, koekjes en boerenkool) en apotheek (kuur en neusspray?? mijn neus is niet verstopt!!) zit ik nu achter mijn pc.
Mijn pc die tegenwoordig beneden staat omdat mijn zolder in de wintermaanden veranderd in een koelkast. Ik zit hier dus wel comfortabel, dichtbij kachel, keuken en tv.
Eigenlijk heb ik nu alle tijd om eens ff flink door te werken aan mijn schoolzaken.
Eigenlijk heb ik nu alle tijd om al mijn nog niet bekeken dvd's te bekijken.
Eigenlijk heb ik nu alle tijd om een boek te lezen.
Zal je zien; heb je eindelijk alle tijd wil je alleen maar slapen...
Wat een ellende...
Gelukkig is het buiten prutweer, ik mis dus niks.

Ik wentel me nu maar even in zelfmedelijden, binnenkort vertel ik wat het me heeft opgeleverd.

wie wil er trouwens mee naar crossing border op 17 november om o.a. the veils te zien?

wow...

2006-10-16T12:23:00.000+02:00

Op vleugels van ontroering vlieg ik boven mijn bloglandschap...
Maar ook: wiebelend van nieuwsgierigheid!
Ik wordt ongemerkt gelezen...
Ik krijg anonieme berichtjes...

Ik vind het spannend.

Het is overigens weer maandag. Maandag blogdag, zo lijkt het.
De afgelopen week heb ik mij geprobeerd staande te houden tussen pittige werkdagen, dreigende toetsen en bijbehorende stapels papierwerk/opdrachten, dagelijkse beslommeringen en pogingen om mijn sociale leven te reanimeren.
Dat laatste is gelukt, niet alleen omdat ik weer wat mensen heb gesproken maar ook dankzij de toch wel trouwe bezoekers van mijn blogje.
Zaterdagavond ben ik vanuit mijn werk naar Leiden gereden om in bar&boos een schreeuwerig herriebandje hun laatste nummers uit te zien kotsen. Eigenlijk kam ik daar vooral om taxi te spelen maar ik pikte dus een stukje optreden mee. Mijn oren zoemen er nog van.
Het is erg grappig om je te realiseren welk contrast dit taxi-klusje mij opleverde.
Het ene moment was ik op mijn werk nog druk doende een kind rustig te krijgen die compleet ontremd aan het krijsen, schreeuwen en schelden was. Het volgende moment loop ik een veel te warme ruimte in waar allemaal mensen compleet ontremd aan het schreeuwen zijn en er minstens 3 hun longen, totaal onverstaanbaar, uit hun lijf schreeuwen in een microfoon die ze wellicht niet eens nodig hadden. Waar ik eerst mijn best moet doen om rust en orde te herstellen omdat ongecontroleerd schreeuwen en om je heen slaan niet sociaal geaccepteerd gedrag is, stond ik vervolgens op een plek waar ongecontroleerd schreeuwen en om je heen slaan totaal geaccepteerd is. Heb ik nou raar werk of was ik op een rare plek?

Mijn doel voor deze week wordt het zien van Ober in de bioscoop.
Is 1 van mijn mysterieuze bezoekers al naar deze film geweest? Ik hoor het graag...

Tot blog!

Hang de vlag uit!

2006-10-12T12:21:00.000+02:00

Kom ik zojuist mijn eigen bloghoekje weer eens opzoeken, blijk ik niet 1 maar 2 bezoekers gehad te hebben. Daarmee is mijn totaal aan reacties nu opgelopen naar het wonderbaarlijke hoge aantal van.....(tromgeroffel!).....3!!!!! Ik ben ontroerd, ik ben er stil van, ik ben diep geemtioneerd en ik voel me rijk met zoveel geinteresseerden. Bedankt, vrienden.

weer maandag...

2006-10-09T17:24:00.000+02:00

Goed, de dag begon met een mild zonnetje.
Vrije dag ook, ondanks twee uur vergaderen.
Huiswerk, supermarkt bezoekje, de was, de afwas... allemaal dagelijkse ellende die op een vrije dag ingepland dienen te worden om vervuiling, honger en intellectuele achterstanden te voorkomen. Ondertussen werd de lucht boven Den Haag weer grauw en begon er een sip soort regen te vallen. Een dag voor kaarsen aan, dikke sokken en met een goede pot thee de noodzakelijke huiselijkheden doen.

Even een tijdsprongetje:
van de zomer was ik op lowlands en daar speelde een mij onbekende band, The Veils. Klonk als Nick Cave maar dan minder suicidaal. Klonk als Sons & Daughters maar dan zonder ADHD. Kortom: het klonk melancholisch en de man op het podium, met zijn zwarte hoed, deelde zijn leed met ons in volle overgave. Dat is altijd mooi; in volle overgave...

Terug naar het nu:
De nieuwe cd van The Veils ligt al een tijdje te wachten om aandachtig beluisterd te worden.
Vandaag, eindelijk vrij, dikke sokken en een pot thee, huiselijk bezig en met een grauw wolkendek angstvallig verstopt achter mijn luxaflex, blijkt The Veils de lapsang souchong van de popmuziek. Ik heb een nieuwe herfst-cd gevonden...

Dus de tip van de week: Nux Vomica van The Veils.

Luister en huiver...

Check vooral even de mooie site: www.theveils.com of ga op 17 november naar het Crossing Border festival in Den haag, daar staan ze dan hun ding te doen.

maandag...

2006-10-02T16:45:00.000+02:00

Ziehier mijn maandag-uitzicht...

Af en toe een bui, zei het knmi vanmorgen. Dat klopt. Maar af en toe een bui bleek af en toe een kleine zondvloed. 'Af en toe' betekende vandaag ook: 'als Marjolein net even buiten loopt'...ik vind het gemeen en ik ben boos op het weer.

And now, for something completely different...
Zo maar wat vragen van vandaag in de categorie: 'soms begrijp ik de wereld niet':
Ik zag vandaag een baby/peuter, het arme kind kan niet ouder geweest zijn dan 2, in een buggy zitten. In beide oortjes 2 (!!) gouden ringetjes en - nu komt het- volgens de laatste (volwassen!!!) mode geepileerde wenkbrauwtjes!!
WAAROM???

Ik las in de krant, terwijl ik zat op te drogen in de Ruiter, dat het initiatief van Tom Barman (de concerten tegen extreem rechts, gisteren in Belgie) door de politiek aldaar werd 'afgekeurd' omdat het alleen maar polariserend zou werken...
WAAROM???
Ik begrijp het niet meer... er wordt dus geadviseerd om je niet te verroeren als je het niet eens bent met de groei van een behoorlijk polariserend gezelschap als het 'vlaams belang' omdat je dan te polariserend bezig bent? Ik vond polariseren toch al een stom woord, nu blijkt het ook nog eens een onbegrijpelijk toepgepast woord.

Terwijl ik netjes bij de kassa had staan wachten en eindelijk aan de beurt was, werd ik bruut aan de kant geschoven door een oude dame die net binnenkwam omdat ze wilde weten waar het lijnzaad stond. Het maakt me niet uit dat de mevrouw in kwestie een dringende vraag had, ik had geen haast. Het had me ook niet uitgemaakt als ze me straal negeerde. Maar waarom moet dat nou zo bruut en agressief? Ik snap het niet, bejaardenterreur.
WAAROM???
Op prinsjesdag werd ik al onder de voet gelopen door een horde bejaarden en bijbehorende hulpstukken... (voor wie nu denkt dat dit overdreven is...ik lag echt bijna tussen de trein en het perron omdat de dames en heren, moegestreden na een dagje gouden-koets-zwaaien, de trein in wilden voordat wij als uitstappers de trein konden verlaten)
De vraag is dus: zijn wij nou zo onaardig geweest tegen de bejaarde medemens dat ze nu zo van zich af bijten, zijn bejaarde medemensen assertiever/agressiever geworden (omdat ze nu met meer zijn?) of heeft de bejaarde medemens besloten dat ze, op basis van hun leeftijd, allerlei rechten hebben die wij, de jongere medemensen, niet hebben?
Als dat zo is, vind ik het een behoorlijk risico op polarisatie!

Verder vraag ik mij nog wat algemene dingen af:
Waarom hebben we wekenlang om moeten rijden en in files gestaan om Den Haag in en uit te komen om vervolgens te ontdekken dat de verbeteringen aan de weg eigenlijk verslechteringen zijn?
Waarom zijn de stoplichten bij nieuwe kruispunten (in Den Haag krijgen we elke week wel ergens nieuwe kruispunten na 6 weken omleidingen) steeds zo stompzinnig afgesteld? Er passen nu gemiddeld maar 3 auto's door een haags groen lichtje.
Waarom schrikken mensen tegenwoordig van elkaar als iemand een praatje begint bij de tramhalte? Ik vind het juist zo gezellig...

Tot slot, ik kan natuurlijk niet bezig blijven en ook nog es al mijn Willem-Wever-vragen hier gaan stellen (alsof iemand me op dit blog zou antwoorden, ik mag al blij zijn als iemand 't uberhaupt leest), nog een nieuwtje: ik heb een webcam. Op advies van mijn zusje (die me digitaal 't voorbeeld gaf), die ik tegenwoordig kan zien als ze zit te studeren. Ik vond dat leuk, zo leek het net of ze bij mij op m'n rommelige zolder zat (wat helemaal niet zou passen vanwege de rommeligheid). Dus, de tip voor alle nukkige, chagerijnige bejaarden die alleen maar zo geworden zijn vanwege een sociaal isolement: koop een webcam, je voelt je opeens niet meer alleen in je eigen huis. En hij kan ook uit, mocht je terug willen kruipen in je isolement. Ideaal. Nog even en mijn wereldbeeld veranderd in een verzameling pixels.

Ik zeg: leve Tom Barman en tot de volgende keer.

Opnieuw opstarten?

2006-09-16T23:24:00.000+02:00

Zo. de eerste weekjes zitten erop. Het is nog even wennen om weer zo veel tegelijk te doen. Werk blijft als altijd druk maar is tegenwoordig ook weer leuk. Studeren is vooralsnog een beetje raar. Als een echte brugklasser probeer ik alles netjes bij te houden, sjouw ik met een loodzware tas door een gebouw waar ik de weg nog niet ken en probeer ik uit te vinden met wie ik in mijn klas het beste samen kan werken. Opeens schrijf ik weer papers, lesverslagen en uitreksels. Toch is het wel erg leuk om 1 dag per week bezig te zijn in een groep van toch wel min of meer gelijkgestemden. Afgelopen dinsdag lekker een
middagje 'beeldend' gedaan. Dat maakt de dag wel meteen veel leuker dan wanneer je zo maar 8 uur zit te schrijven.

Ondertussen is de buurman geopereerd en alweer herstellende. Nog flink blauw en met een toenemende verveling zit hij zijn herstel uit op de buurbank. Dat schept natuurlijk enige verplichtingen voor mij als buurvrouw dus op het moment zoek ik nog naar een balans tussen mijn verschillende functies: sociotherapeut, student, huishoudelijk manager, entertainer en gastvrouw voor ziekenbezoek. Gelukkig vallen daar binnenkort weer 2 taken min of meer van af en kan ik me storten op een meer realistische balans. Ik zou haast zeggen dat het prettig is dat het winter gaat worden, dan is het niet meer zo zonde als ik binnenzit.

Voorlopig probeer ik mijn super-ontspannen-hangmat-momentjes in de jungle van Peru maar zo veel mogelijk terug te halen in mijn herinnering. Met je ogen dicht lijkt visualisatie net echt...

vakantie

2006-09-04T13:42:00.000+02:00

First things first; de vakantie is voorbij.
4 weken Hongarije was, laten we zeggen, een belevenis. We begonnen het avontuur in Praag en vertrokken daar weer na twee dagen. Na de hitte en de overdosis insecten aan het Balatonmeer en de alles verzengende stilte in het Matragebergte zijn we 'gevlucht' naar Budapest. Daar zijn we een week geweest, veel gezien en vooral genoten van de dynamiek van de stad. Blijkbaar ben ik toch ontwikkeld tot een stadsmens al zou ik mezelf graag zien genieten van bergbeekjes en alpenweides. Dat vind ik blijkbaar maar kort leuk...
Na een weekje stad, metro, kuurbad, architectuur en monumenten was het tijd voor een weekje Sziget-festival. Na verschillende edities rock werchter, lowlands en 1 aflevering pinkpop en oerol in de afgelopen paar jaar, dacht ik een goed beeld te hebben van hoe festivals eruit kunnen zien. Sziget heeft aan dit beeld weer een nieuwe dimensie gegeven.
Het is groot. Een eiland (in de Donau die ze daar Danube noemen) middenin Budapest met 66 podia. Je vindt er theater, dans, literatuur, poezie, een metal-podium (hammerworld...), wereldmuziek, een roma-podium en nog tig kleine en grote poppodia. Daarnaast kan je er sporten, workshoppen, films kijken en zijn er de party-areas...24 uur per dag, 7 dagen lang...
geen plek als je snel overprikkeld bent.
Voor mij werd het het festival van Radiohead, straatheater met veel vuurwerk en spectaculaire acrobatiek en...de deamon sticks. Iedereen is daar druk in de weer met allerlei jongleer attributen en al snel waren we er door aangestoken. We hebben een week lang met onze stokjes geoefend terwijl we ondertussen genoten van concerten. Na Sziget zijn we doorgetufd naar lowlands. Dat blijft toch het echte festival. Op Sziget werd er veel gejat en geroofd en de organisatie was er niet altijd op gebrand om het een zorgeloos gebeuren te laten zijn. Opeens waardeer ik de organisatiedrift van de nederlanders anders. Het heeft ook voordelen...

Tot zo ver een klein bescheiden samenvattinkje van het Hongarije avontuur. Details geef ik wel persoonlijk, inclusief de leuke plaatjes. en paar daarvan ter illustratie uitgezonderd, die probeer ik aan dit bericht te plakken...

aan het bloggen geslagen?

2006-09-04T13:13:00.000+02:00

Het is nog even wennen...
De afgelopen tijd is maar weer eens gebleken hoe lastig het (voor mij) is om tussen de bedrijven door ook nog op een fatsoenlijke wijze contact te houden met de 'sociale omgeving'. Tussen werk, studie en 'uitjes' blijft gewoon bijzonder weinig tijd over... Dat is geen excuus maar slechts een constatering. Het bloggen leek me een mogelijke optie om de mensen om me heen een beetje om me heen te houden, op de hoogte te houden en om op de hoogte gehouden te worden. Ik ben benieuwd of ik jullie kan verleiden tot een online communicatie. Niet als vervanging van de meer directe en bovendien prettiger manier van communiceren maar als aanvulling...zoiets...

Het voelt nog een beetje vreemd, bijna arrogant, om mezelf op deze manier 'centraal te stellen' maar wie weet werkt het en gaat het wennen.